Sagnarandinn

Að ættarmóti loknu

2009-07-24T00:05:00.002+01:00

Ég vil bara láta alla vita að um síðustu helgi var ég á ættarmóti Rauðhyltinga austur á Héraði. Án þess að vilja gorta neitt sérstaklega mikið verð ég að segja að þessir ættingjar mínir eru með skemmtilegra fólki sem ég þekki svo þetta var einkar velheppnuð samkoma - 346 manns mættir. Það eina sem hægt væri að kvarta yfir var veðrið - en þá var bara að klæða sig rétt og una því að búa á Íslandi. Við hjónakornin ásamt flestum af fjölskyldunni vorum í ljómandi góðu húsi ekki langt frá mótsstaðnum, einungis eldri sonurinn og hans indæla frú þraukuðu í tjaldi allan tímann. Held samt að þeim hafi þótt gott að flytja sig til okkar upp í Dali II að ættarmóti loknu. Ég gæti trúað að þarna hafi verið sett Íslandsmet í kjötsúpueldun því sameiginlegi kvöldverðurinn á laugardagskvöldið var íslensk kjötsúpa, það voru snillingar sem löguðu hana og geri aðrir betur en að elda kjötsúpu fyrir 300 manns. Svo voru líka fengnir pítsuofnar svo að börn og matvant fólk gæti fengið sér pítsu ef kjötsúpan féll ekki í kramið. En það er einstaklega gott að vera hluti af svona hópi. Bestu þakkir, kæru ættingjar.

Sögur úr Síðunni

2009-06-26T23:24:00.002+01:00

Ég var að lesa bókin Sögur úr Síðunni eftir Böðvar Guðmundsson, hafði heyrt fáeina lestra höfundar í útvarpinu fyrir ekki svo löngu. Það er skemmst frá því að segja að þetta er frábær bók og dásamleg lýsing á lífinu í sveit um og upp úr miðri síðustu öld. Þótt ég sé alin ekki alin upp í næsta nágrenni við Hvítársíðu var ekki laust við að ég kannaðist við sumt af þessu fólki úr sveitinni minni þegar ég var að alast upp. Karla sem reyndu með öllum ráðum að draga björg í bú þótt einhverjir stórlaxar úr Reykjavík væru með ána á leigu, og konur sem kunnu ráð við öllu, líka hvernig baka ætti heilhveitibrauð handa trúboða þótt heilhveiti væri ekki til á bænum. Þetta fólk var ekki að kippa sér upp við smámuni eins og að slökkviliðsbíllinn væri notaður til að skreppa á í bæinn og hugsaði sig ekki tvisvar um að taka að sér drengmeinleysingja sem hafði gerst helst til fingralangur í vegavinnu.
Ég mæli með Sögum úr Síðunni, hún er skrifuð af svo einlægri væntumþykju höfundar í garð fólksins og æskustöðvanna.

Þjóðhátíðardagur

2009-06-17T11:25:00.002+01:00

Hæ, hó, jibbíjæ og jibbíjæ, það er kominn 17. júní - og mér sýnist að það ætli að vera þokkalegt veður. Það verður að segjast eins og er að ég er orðin óttalega löt við að setja færslur hér inn, ég fer frekar á feisbókina og skrái hvað ég er að aðhafast.
Annars er ég svolítið döpur í dag, heyrði í gærkvöldi 20 ára gamalt slúður um ágætisfólk (flest allt) sem ég hélt að hefði verið kveðið niður fyrir langa löngu. Þetta rótarlega slúður angraði fólkið mikið á sínum tíma og ég hreinlega ætlaði ekki að trúa hvað svona nokkuð getur verið langlíft og reiddist all heiftarlega.
En, það er kominn 17. júní svo við skulum ekki vera í leiðu skapi, sólin skín og einhvers staðar syngja fuglar svo er hægt að óska sér nokkurs betra?

Sól, sól, skín á mig

2009-05-26T11:45:00.002+01:00

Nú er orðið langt síðan ég hef sett eitthvað hingað inn en það stafar fyrst og fremst af því að ég hef ekki haft neitt að segja og eins og gáfuð manneskja sagði einhvern tíma: Ef þú hefur ekkert að segja er réttast að þegja. En nú er sumarið að bresta á með sól og blíðu - sumir kvarta reyndar undan rigningu en það eru bara hitaskúrir við og við og nauðsynlegt gróðrinum. Í "gróðurhúsinu" á svölunum er allt á réttri leið, og meira að segja nýju sólblómin eru farin að gægjast upp úr moldinni og eru bara nokkuð hraustleg og löngu komin út á svalagólfið. Animónurnar blómstra og sumarblómin sem ég sáði með þeim eru líka farin að koma upp. Ég er alveg ákveðin í að fá mér annan svona stamp og stinga niður í hann laukum í haust svo ég fái upp krókusa, páskaliljur og túlipana næsta vor.
Í gær var ég svo á skemmtilegum undirbúningsfundi fyrir ættarmótið í júlí og nú bíð ég eftir tölvupósti frá syninum til að sjá hvað það var sem ég lofaði að gera.
Það sem aðallega angrar mig er að það er víst útséð um að við vinkonurnar förum í ferðina okkar austur á Hérað í ágúst eins og ráðgert var. Reyndar gerir það meira en að angra mig, ég er bæði sár og öskureið.

Eftir tónleika- og kosningaþreyta

2009-04-27T19:30:00.002+01:00

Jæja, gott fólk, þá eru kosningarnar afstaðnar og niðurstaðan hreint prýðileg, allavega er hún mjög að mínu skapi. Eiginlega rann sumardagurinn fyrsti alveg saman við kosningahelgina, en Gloríutónleikarnir á sumardaginn fyrsta tókust mæta vel og sömuleiðis söngurinn hjá litla kórnum í Kvennakirkjunni um helgina. Ég tók laugardaginn snemma, mætti á kjörstað upp úr tíu og setti kross við réttan bókstaf. Svo tók við söngur og enn meiri söngur, ég meira að segja vakti ekki yfir kosningasjónvarpinu nema til rétt rúmlega tvö, en þrátt fyrir það og að sofa til rúmlega níu í gærmorgun var ég dauðþreytt í gærkvöldi eftir sunnudagsstússið og farin í rúmið fyrir klukkan ellefu. En eins og oft er maður eins og sprungin blaðra eftir svona tarnir svo ég hef ekki gert mikið af viti í dag. Á morgun kemur svo nýr dagur og þá hef ég ákveðið að vera hress. Hitt er svo annað mál að við hjónakornin þurfum að taka rækilega til á heimilinu, hér er ryk í hverju skoti. Ef ég ætla að fá gesti í afmæliskaffi á sunnudaginn er víst eins gott að þurfa ekki að afhenda þeim hlífðarföt við komuna! Og "gróðurhúsið" verður sett upp í vikunni þrátt fyrir að sumarblómin ætli ekki að stinga upp kollinum, mér tókst meira að segja að drepa það sem upp var komið! Hins vegar er allt að fyllast af kryddjurtum hjá mér ásamt papriku- og tómatplöntum. Vona bara að ég fari nú ekki að drepa þær.

Gleðilega páska!

2009-04-10T11:45:00.002+01:00

Ég vil óska landsmönnum öllum (líka sjálfstæðismönnum) gleðilegra pása og vona að allir geti iðkað það sem hugur þeirra stendur helst til yfir hátíðisdagana, hvort heldur það er að sækja eitthvað af öllum þeim glæsilegu viðburðum sem fara fram í kirkjum landsmanna þessa daga eða norpa á Austurvelli og spila bingó. Megi innra sólskin og kærleikur umvefja ykkur öll, elskurnar mínar. Lifið heil.

Messíasarkomplex

2009-03-29T13:44:00.003+01:00

Skyldi fólk loksins hafa sannfærst um andlegt ástand fyrrverandi seðlabankastjóra eftir ræðuna hans á landsfundinum? Ég hélt að þeir sem líktu sér við Jesú Krist væru yfirleitt geymdir í stóru hvítu húsi inn við sundin blá. Sem betur fer er maðurinn ekki lengur í valdastöðu í þjóðfélaginu.

Veruleikafirring eða hugsunarleysi?

2009-03-12T09:30:00.003Z

Ég get ekki gert upp við mig hvort mér finnst þingmaðurinn Kjartan Ólafsson, sem vill selja listaverk bankanna fyrir einhverja milljarða, grátlegur eða hlægilegur. Í fyrsta lagi er auðvitað spurning hverjir gætu keypt listaverk fyrir tugi milljóna núna og í öðru lagi er það spurningin um framboð og eftirspurn. Ég er hrædd um að framboðið yrði meira en eftirspurnin og þar af leiðandi féllu listaverkin í verði (eins og hver önnur hlutabréf). Málið hefur greinilega ekki verið skoðað ofan í kjölinn og sá grunur læðist að mér að viðkomandi hafi ætlað að veiða fáein atkvæði rétt fyrir kosningar hjá lítt hugsandi fólki.

Alvarlegt minnisleysi

2009-03-01T13:48:00.002Z

Ég var að hlusta á Egil Helgason ræða við Jón Baldvin áðan. Mikið djöfull fer í taugarnar á mér hvað allir virðst muna lítið eftir hlutverki téðs Jóns Baldvins í því að koma Sjálfstæðisflokknum til valda. Það var nefnilega ekki minnst einu orði á ráðherraferil hans í Viðeyjarstjórninni sem var upphafið að átján ára valdaferli Sjálfstæðismanna - og þar með öfgafrjálshyggjustefnunni.
Ég veit að sumir sem ég þekki muna ekki lengra en tíu ár aftur í tímann en því miður virðist meirihluti þjóðarinnar þjást af enn verra minnisleysi.
Og þótt ég sé ósátt við ákvörðun Ingibjaregar Sólrúnar finnst mér ekki mikil endurnýjun að fá Jón Baldvin sem formann Samfylkingarinnar. En auðvitað kemur mér þetta ekkert við því ég kaus ekki Samfylkinguna síðast og geri það enn síður núna.

Ofneysla?

2009-02-26T09:42:00.002Z

Það er spurning hvort ég hafi neytt of mikillar menningar undanfarna daga.
1. Laugardagurinn 21. feb. Óperuperlur í Íslensku óperunni.
2. Sunnudaginn 22. feb. Íslenski dansflokkurinn í Borgarleikhúsinu.
3. Miðvikudaginn 25. feb. Milljarðamærin snýr aftur í Borgarleikhúsinu.
Svo fer ég örugglega ekkert næstu vikurnar, klára þetta bara í snarheitum á fimm dögum.

Og eftir að hafa séð viðtalið við seðlabankastjóra í Kastljósi (horfði á það á Netinu daginn eftir) finnst mér undarlegt ef allir sjá ekki að maðurinn er með mikilmennskubrjálæði á hæsta stigi og þyrfti að fara umsvifalaust í geðrannsókn. Ég óttast satt að segja viðbrögð hans þegar hann neyðist til að yfirgefa bankann sinn eins og hann orðaði það í viðtalinu.

Nei, ekkert skammdegisþunglyndi

2009-02-22T12:50:00.002Z

Það er býsna langt síðan ég skellti einhverju hérna inn síðast og ef einhver hafa óttast að það sé vegna þess að ég hafi lagst í skammdegisþunglyndi er það alrangt. Ástæðan er einfaldlega sú að ekkert merkilegt hefur gerst í lífi mínu síðan síðast. En daginn er farið að lengja verulega og algerlega ástæðulaust að láta þunglyndi fara illa með sálina. Reyndar verður þessi helgi ansi viðburðarík, en svo gerist áreiðanlega ekkert næstu vikurnar. Í gærkvöldi var fögnuður hjá kórnum, við hittumst í Domus Vox í drykki og snakk og síðan var farið á Óperuperlurnar sem voru auðvitað alger snilld. Og eftir sýningu litum við aðeins inn á Næsta bar, en ég var komin heim nokkurn veginn allsgáð um ellefuleytið.
Í kvöld erum við Ella svo að fara á sýningu Íslenska dansflokksins og ég er alveg viss um að það verður bráðskemmtilegt að vanda.
Passið svo endilega að borða ekki yfir ykkur af bollum svo þið getið kýlt ykkur út á saltkjöti og baunum á þriðjudaginn.
Sæl að sinni.

Frosti Noël

2009-02-10T14:22:00.003Z

Litli prinsinn heitir Frosti Noël. Hann fékk nafn við fallega og látlausa athöfn á laugardaginn. Ég öfunda hann svolítið því hann á helling af öfum, ömmum, langöfum og langömmum, en ég kynntist því aldrei að eiga afa eða ömmu, þau voru öll löngu dáin þegar ég fæddist. Ég veit ekki hvort nafnið er dregið af því að það hefur verið ansi kalt frá því að hann fæddist en fallegt er það engu að síður. Annars gengur lífið bara sinn vanagang hérna á Tjarnarbóli og er það vel. Það er þá ekkert að angra mann.
Og nú legg ég til að aðalbankastjóri Seðlabankans verði borinn út úr bankanum og farið rakleitt með hann í geðrannsókn.
Lifið heil og látið ykkur líða vel með kertaljós og kakó.

Sami grautur, kannski aðeins saltari, í nýrri skál?

2009-01-30T16:45:00.004Z

Mig minnti að Ingibjörg Sólrún hefði sagst ætla að draga sig í hlé svo að ný forysta gæti tekið við en nú virðist sem bæði hún og Össur ætli að sitja áfram í sínum stólum. Og mér finnst nánast fráránlegt að VG tefli Kolbrúnu Halldórsdóttur fram sem umhverfisráðherra. Það er þá eins gott að engir ísbirnir gangi á land meðan hún vermir sætið því hún myndi sennilega rjúka norður með grátstafinn í kverkunum til að klappa ræflunum!
Ég bíð bara eftir einhverju nýju framboði sem vit er í til að geta nýtt atkvæðið mitt í vor.

Ertu bitur, Saddam?

2009-01-26T13:58:00.004Z

Skelfing finnst mér asnalegt þegar fréttakonan spyr ráðherra og þingmenn hinnar föllnu ríkisstjórnar hvort þetta séu vonbrigði. Minnir mig á grínið að ef Hallur Hallson hefði verið staddur í Írak þegar Saddam Hussein fannst hefði hann troðið sér ofan í holuna til hans með míkrafóninn og spurt: Ertu bitur, Saddam?

Draumur sem breyttist í martröð

2009-01-26T13:31:00.004Z

Mig dreymdi undarlegan draum í nótt. Mér fannst að ríkisstjórnin væri fallin, ný stjórn tekin við og búið væri að reka Davíð Oddsson úr Seðlabankanum. En draumurinn breyttist brátt í martröð því Davíð hélt blaðamannafund og sagðist vera á leið í pólitíkina aftur og væri sestur við stjórnvölinn í Sjálfstæðisflokknum. Umhverfis Davíð á fundinum stóð hópur alvarlegra, jakkafataklæddra karlmanna sem brostu óhugnanlegu trúðsbrosi og svo breyttust andlitin á þeim öllum í andlit Davíðs með þessu sama, óhugnanlega brosi og þá hrökk ég upp í skelfingu.
Ég ætla bara rétt að vona að ég sé ekki berdreymin.
Annað var það ekki í bili, ég gleðst auðvitað yfir því að stjórnarsamstarfinu sé lokið en dag skal að kveldi lofa.

Meiri mótmæli

2009-01-24T11:51:00.002Z

Ég var með skilafrest í gær og gat því miður ekkert mætt í mótmælin í vikunni, sem ég hefði þó gjarnan viljað. En ætli maður mæti ekki á Austurvöll á eftir, hugsanlega með appeslínugula skaftpottinn og sleif. Mér sýnist að það ætli að viðra vel til mótmæla.
Og mikið er ég fegin að aðalbankastjóri Seðlabankans skuli vera hættur að láta í sér heyra.

Loksins, loksins!

2009-01-21T12:21:00.002Z

Loksins eru Íslendingar hættir að láta bjóða sér allt þegjandi og hljóðalaust og þá er ekki að sökum að spyrja að mótmælendur eru kallaðir skríll og uppivöðsluseggir. Fólk er nefnilega að átta sig á því að við höfum ekki búið við lýðræði undanfarna áratugi, við höfum búið við flokksræði. Flokkarnir sem verið hafa í ríkisstjórn hafa ráðið einu og öllu eins og sést best í embættis- og stöðuveitingum undanfarinna ára, svo ekki sé minnst á einkavinavæðinguna. Að mótmæla á friðsamlegan hátt eins og gert hefur verið síðan í haust hefur greinilega ekkert að segja, þess vegna er ekki um annað að ræða en að grípa til frekari aðgerða, það er ekki eins og fólk sé að mótmæla að gamni sínu. Því miður gat ég aðeins verið á Austurvelli stutta stund í gær og í dag verð ég að sitja við tölvuna ef mér á að takast að skila næsta verki af mér í tæka tíð. En áfram mótmælendur!

Langa pönk?

2009-01-19T19:52:00.003Z

Þann 15. janúar um kvöldmatarleytið átti sá merkilegi viðburður sér stað að við hjónin urðum langamma og langafi. Hulda, sonardóttir okkar, eignaðist undurfallegan dreng sem var 14 merkur og 51 sentímetri. Við hjónakornin erum svo stolt og ánægð að við höfum varla komið við jörðina síðan þetta gerðist. Sá litli flýtti sér svolítið í heiminn, hann átti ekki að koma fyrr en 29. jan. en ákvað svo bara að vera ekkert að draga þetta á langinn. Reyndar er 15. janúar dagurinn sem afi hans, sonur minn, átti að fæðast en sá var líka að flýta sér í heiminn, fæddist 5. jan. og rétt náði þannig að vera jólabarn. En mér finnst undarlegt að konur séu sendar heim af fæðingardeildinni eftir sólarhring. Við fórum í heimsókn til litlu fjölskyldunnar á sunnudaginn og mikið lifandis ósköp var unga móðirin þreytt. Prinsinn er samt afskaplega rólegur og sefur vel en að vera send heim svona fljótt finnst mér bara ljótt, mér þætti allt í lagi að konur fengju að hvíla sig svolítið eftir fæðinguna. Reyndar var mér sagt að oft væru konur sem fæddu að morgni sendar heim sama kvöld - hvað á svoleiðis eiginlega að þýða?
En sem sagt þegar Hulda fæddist var ég kölluð amma pönk (var víst nýbúin að fara í svolítið pönkaða klippingu) en ég held að ég verði nú ekki kölluð langa pönk núna. Ætli ég verði ekki bara kölluð Sigga langa. Einn forfaðir mannsins míns var kallaður Jón langi og það er við hæfi að eiginmaðurinn taki það kenninafn upp.

Morgunpanik og skammarbréf

2009-01-15T18:22:00.004Z

Ég vissi að ég ætti að mæta á Göngudeild sykursjúkra 15. jan klukkan 08.30, þ.e. föstudaginn 15. jan. eins og það hafði stimplast inn í kollinn á mér. Hafði því engar áhyggjur þegar ég fór að sofa í gærkvöldi yfir að þurfa að vakna snemma og datt auðvitað ekki í hug að stilla vekjaraklukkuna. En svo gerðist eitthvað í svefnrofunum í morgun, eitthvað sem sagði: Bíðum við, var ekki sá 14. í gær? Ég á örugglega að vera á göngudeildinni á föstudegi, en ég skrifaði samt hjá mér 15. janúar. Þegar þessar vangaveltur á milli svefns og vöku höfðu staðið svolitla stund ákvað ég að rífa mig upp og ganga úr skugga um þetta. Jú, ég staulaðist fram og leit á endurkomukortið. Á því var reyndar enginn vikudagur en þar stóð með stórum stöfum 15. jan. klukkan 08.30. Svo varð mér litið á klukkuna, hún var 08.20. Og þar með hófst mikið írafár og fum. Eiginmaðurinn rauk til og lagaði kaffi og þegar ég loks hafði mælt blóðsykurinn, sprautað mig og klætt mig var hann líka búinn að smyrja handa mér brauðsneið með osti sem ég gleypti svo í mig með hálfum kaffibolla áður en ég rauk út. Sem betur fer var ekki mikil umferð og ég var mætt á göngudeildina klukkan níu, hálftíma of sein. En stundum er eins og heppnin elti mig, þessi smáheppni sem samanlagt þegar ævin er á enda er miklu betri en stór happdrættisvinningur sem ég myndi hvort sem er bara eyða í vitleysu. Það var nefnilega einhver starfsmannafundur í gangi sem var að ljúka þegar ég mætti. Ég komst þess vegna næstum strax að og var komin heim aftur upp úr tíu.
Svo skrifuðum við hjónin karlfjandanum, óþokkanum Símoni Peres í Ísrael harðorð bréf sem ég fór með í póst út á Eiðistorg seinnipartinn í dag. Þann póstkostnað, heilar 90 krónur pr. stykkið eða 180 krónur fyrir tvö bréf, borgaði ég með glöðu geði. Ekki að ég haldi að karlinn lesi þetta en það getur kannski gert starfsfólkinu sem lætur sig hafa það að vinna fyrir hann lífið leitt og það í staðinn gert þrælmenninu lífið leitt. Ég skil ekki af hverju við höfum ekki slitið stjórnmálasambandi við ísraelsku barnamorðingjana. Þurfum við virkilega enn þá að skríða fyrir Könunum? Hafa þeir ekki fyrir löngu gefið skít í okkur?
Og að lokum fer ég fram á að þau sem ráða hér á landi verði annað hvort sett af eða send í geðrannsókn ásamt aðalbankastjóra Seðlabankans.

Að lifa af vöxtunum

2009-01-07T09:41:00.003Z

Bjarni Ármannsson skilaði 370 milljónum sem hann fékk í starfslokasamning þegar hann hætti hjá Glitni vorið 2007. Hvað með vextina af upphæðinni? Við hjónin gætum lifað helvíti góðu lífi af vöxtunum af 370 milljónum þennan tíma.
Annað var það ekki að sinni.

P.S. Nú hefur ekkert heyrst frá aðalbankastjóra Seðlabankans í nokkurn tíma.
Ætli hann hafi verið sendur í geðrannsókn?

Helvítis fokking fokk!

2009-01-04T14:05:00.004Z

Gleðilegt ár, ágætu landsmenn, nær og fjær.
Nú er komið nýtt ár en lítið bólar á breytingum á ástandinu á Fróni. Á Tjarnarbóli voru áramótin einkar hefðbundin, frumburðurinn mætti í mat með fjölskylduna, ég eldaði afbragðsgóða hreindýrasteik sem tengdadóttirinn útvegaði, en því miður tókst mér að hafa hana, þ.e. steikina, ekki tengdadótturina, of lengi í ofninum þannig að hún gegnumsteiktist. Ekki að hún yrði samt vitund þurr, hún var einkar meir og bragðaðist vel. Svo var horft á skaupið sem var eitt það allra besta sem ég hef séð enda nógur fíflagangurinn í þjóðfélaginu til að gera grín að. Mikið hefur mér oft liðið eins og mótmælandanum sem Jón Gnarr lék, bara helvítis fokking fokk, og sömuleiðis eins og konunni sem var að leita að þvottaefninu í stórmarkaðinum. Næst þegar ég verð spurð að einhverju sem ég ekki veit mun ég svara: "Ég held að það sé ekki tímabært að gefa upplýsingar um það mál að svo stöddu." Reyndar mætti ég ekki í mótmælin í gær og býst ekki við að mæta oftar, mér finnst nefnilega afar sorglegt að börn skuli vera látin halda kreppuræður á fjöldafundi. Það er ljótt að íþyngja börnum með tali um að þau skuldi svo og svo margar milljónir sem þau verði alla ævina að borga. Leyfum börnunum frekar að vera börn, allt í lagi að segja þeim að nú þurfi spara og kannski ekki hægt að leyfa sér eins mikið og áður, en átta ára börn hafa ekki (sem betur fer) nægan þroska til að skilja ástandið. Ef foreldrar mínir hefðu sagt mér þegar ég var átta ára að nú skuldaði ég allt í einu ellefu milljónir held ég að ég hefði ekki getað sofið fyrir áhyggjum.
Nú verður bara spennandi að sjá hvað næstu mánuðir bera í skauti sér, mér sýnist allt benda til að það verði kosningar með vorinu. Ég er auðvitað engu nær um hvað ég myndi kjósa, ég vil fá nýtt fólk í landsmálin.
Annað var það ekki að svo stöddu en auk þess legg ég til að ákveðinn seðlabankastjóri (ásamt ritstjóra DV) verði sendur í ítarlega geðrannsókn.

Jólin, jólin, jólin koma brátt...

2008-12-20T17:06:00.004Z

Og jólaskapið kemur smátt og smátt. Hér á Tjarnarbóli er búið að baka þrjár smákökusortir og bökunarilmurinn fyllir íbúðina. Reyndar frekar lítið af hverri sort enda verðum við tvö ein í kotinu yfir jólin og engar jólaveislur fyrr en á milli jóla og nýjárs eða um áramótin. Táningarnir ætla reyndar að koma í mat á mánudagskvöldið og fá fisk í raspi a la amma. Við eigum líka malt og appelsín og væntanlega verður þá eitthvað smakkað á téðum smákökum. Á meðan ég var að baka hlustaði ég á upptöku af jólatónleikunum okkar, þeir voru rosalega góðir og eftir að hafa hlustað skil ég vel þá áheyrendur sem sögðust hafa fengið gæsahúð í hárið. Við vorum flottar og Diddú auðvitað alveg sér á parti. En svo ætlaði ég líka að hlusta á diskinn frá því í fyrra en uppgötvaði þá mér til angurs að hann er gallaður en svo mundi ég að ég fékk hann ekki fyrr en eftir áramót í fyrra og hef líklega ekki reynt að spila hann fyrr. Vonandi get ég fengið nýjan disk á mánudaginn. Á morgun verður svo tekið til í öllum skúmaskotum og lokið við að setja upp jólaskrautið svo að ekkert verði eftir á Þorláksmessu nema skreyta jólatréð. Ég ætla nefnilega ekki að láta mig vanta í sönginn í miðbænum á Þorláksmessukvöld. Við mætum á Austurvöll klukkan sjö, röltum eitthvað um miðbæinn og látum okkar fagra söng hljóma undurskært. Vona bara að veðrið verði þolanlegt, ekki rok og rigning.
Og svo óska ég landsmönnum öllum nær og fjær gleðilegra jóla og heillaríks nýs árs.
Lifið heil.

P.S. Ég veit að þetta er ekki jólalegt en að lokum legg ég til að aðalbankastjóri Seðlabankans verði sendur í geðrannsókn.

Er fólk virkilega hissa?

2008-12-17T10:15:00.003Z

Ég er undrandi á því að fólk skuli virkilega vera hissa á framgöngu ritstjóra DV. Hér sannast það sem ég hef alltaf haldið fram: Fólki hefnist fyrir misgjörðir sínar í þessu jarðlífi. Sá sem hefur framið fjölmörg mannorðsmorð á öðrum hlýtur á endanum að verða sýndur í réttu ljósi.
Að svo mæltu (eða skrifuðu) legg ég til að ritstjóri DV verði, ásamt aðalbankastjóra Seðlabankans, sendur í ítarlega geðrannsókn.

Kreppujól eða þannig?

2008-12-14T19:41:00.003Z

"Við skulum vona að við finnum ekki meira fyrir kreppunni en við fundum fyrir góðærinu," varð eiginmanninum að orði áðan. En eftir að hafa athugað okkar gang sáum við að það væri líklega tilgangslaust að vonast eftir því. Við ætlum samt ekki að leggjast í þunglyndi enda engin ástæða til þess og jólin verða haldin eins og venjulega á Tjarnarbóli. Það eina sem angrar mig eru verkefnin sem ég þarf að koma frá mér fyrir jól, ég er hrædd um að eins og venjulega mæti smákökubakstur og hreingerningar afgangi, en eins og ég sagði við frændur mína sem voru hér í kaffi í gær þá bakaði ég í fyrra. Og þó? Ég held reyndar að ég hafi ekkert bakað í fyrra. Og við höfum enn ekki ákveðið hvað verður í jólamatinn. Rjúpur? Dádýrasteik? Hreindýr? Kengúra? Allt hljómar þetta vel en auðvitað ræðst ákvörðunin af því hvað okkur tekst að ná í. Jólagjafirnar eru komnar í hús, bara eftir að pakka þeim og senda þær sem þarf að senda og ég er langt komin með jólakortin. Útiserían fór á svalirnar í dag, og ég er svolítið byrjuð að skreyta en lokapunkturinn verður svo á Þorláksmessu og þá verður öll íbúðin komin í jólabúning.
En vinnan verður að ganga fyrir svo lífið geti gengið sinn vanagang í janúar.
Ef ég læt ekki heyra aftur frá mér fyrir hátíðarnar óska ég ættingjum og vinum sem þetta lesa gleðilegra jóla og gæfuríks komandi árs og að lokum legg ég til að aðalbankastjóri Seðlabankans verði sendur í geðrannsókn.
Annað var það ekki núna, lifið heil.

P. S. Ég viðurkenni að þetta síðasta er ljótt og ekki í anda jólanna.

Hótanir

2008-12-04T14:04:00.002Z

Ég get ekki skilið forsíðufrétt beggja dagblaðanna í morgun á annan veg en að seðlabankastjórinn sé með hótanir. "Ef ég þarf að láta af embætti fer ég aftur í pólitíkina." Ég sannfærist betur og betur um geðheilsu mannsins. Þetta er svona eins og þegar frekjudósin í sandkassanum segir: "Ef ég fæ ekki að leika mér að rauða bílnum skal ég bara lemja þig með skóflunni."
Ég legg því enn og aftur til að viðkomandi verði sendur í ítarlega geðrannsókn.

Fulltrúar þjóðarinnar

2008-11-25T11:46:00.002Z

Hvernig getur utanríkisráðherra sagt að fólkið sem flykktist í Háskólabíó í gærkvöldi sé ekki fulltrúar þjóðarinnar? Það hefur aldrei gefist vel að ríkisstjórn sýni kjósendum hroka. "Þið fáið að kjósa eftir tvö ár." Fáum við það? Veit einhver hvernig ástandið verður hér eftir tvö ár ef búið verður að sigla Ísafold endanlega upp enn hættulegra blindsker? Það er freistandi að nota klisjur sem algengar eru þessa dagana.

Á móti sjálfri sér

2008-11-23T14:22:00.003Z

Ingibjörg Sólrún segist skilja reiði fólks og ef hún væri ekki sjálf í ríkisstjórn myndi hún mæta í mótmælin. Þýðir þetta ekki að hún sé á móti sjálfri sér? Ég get ekki skilið það öðruvísi.
Við hjónakornin mættum að venju í mótmælin á Austurvelli í gær og manni hlýnar um hjartaræturnar að sjá hvernig fjöldinn eykst stöðugt. Við höfðum engin matvæli með okkur til að fleygja í Alþingishúsið, enda er ljótt að sóa mat þegar kreppan sækir að og maður fleygir ekki óskemmdum mat. Kannski ég ætti að geyma matarafgangana aðeins lengur, leyfa þeim að úldna og fara svo með þá og fleygja í Alþingishúsið. Annars ætti frekar að fleygja í Seðlabankann eða Stjórnarráðið þar sem einu sinni voru geymdir dæmdir glæpamenn en núna sitja þeir þar ódæmdir. Ég var búin að ákveða að mæta með skaftpott og sleif og berja kröftuglega en svo steingleymdi ég því auðvitað og líklega hefði ég ekki haft kjark til að láta illa. Reyndar er ég hrædd um að óánægja fólks fari bráðum að brjótast út í óeirðum. Mótmælin við lögreglustöðina í gær eru held ég bara upphafið. Nú segja sumir að lögreglan hafi varað fólk við áður en piparúðanum var beitt, en ég gat ekki heyrt neinn hrópa "Gas" Gas!" þegar sýnt var frá því í sjónvarpinu. Kannski gasmaðurinn hafi ekki verið á vakt.
Reyndar er ég engu nær um hvað ég myndi kjósa ef efnt yrði til kosninga núna, en ef kosningar yrðu í vor gæfi það flokkunum kost á að skýra markmið sín og málefni og fólk fengi ráðrúm til að velta fyrir sér kostum og göllum viðkomandi stjórnmálahreyfingar.
Meðan ríkisstjórn og aðrir ráðamenn hanga á embættunum eins og hundar á roði getur hins vegar allt gerst og lengi getur vont versnað.

Sönnun

2008-11-20T10:47:00.001Z

Eftir að hafa lesið forsíðu Fréttablaðsins í dag fékk ég endanlega sönnun fyrir því sem ég hef haldið fram í mörg ár. Ákveðinn áhrifamaður í þjóðfélaginu er haldinn geðveiki.

Endalaus heppni og eðalbókmenntir

2008-11-16T14:22:00.004Z

Ég hef hingað til talið mig vera heppna og lánsama manneskju og það virðist tilfellið. Nýjasta heppnin er að þessir fáu aurar sem ég hafði ekki eytt í sukk og svínarí og átti eftir á Sjóði 9 hjá Glitni og taldi þess vegna tapaða eru það ekki alveg. Ég hef sem sagt fengið liðlega 85% af þeim inn á einhvern fínan reikning sem heitir Sérkjör eignastýringar Glitnis. Merkilegt nafn á lítt merkilegum reikningi.
Annars hef ég líka verið að lesa eitt og annað, m.a. bókina hans Árna Bergmann, Glíman við Guð. Margt gott í henni og athyglisverðar pælingar um eilífðarmálin.
Eitt sem mér fannst sérlega gott var setning, sem höfð er eftir Einari, trúaða frændanum, í tvennd Árna: "Guð er ekki í kjaftæðinu. " Þar er ég hjartanlega sammála.
Og ég er ekki síður sammála því sem trúlausi frændinn, Sveinn, segir. "Reyndu ekki að útskýra þennan guð þinn fyrir mér með skynsemi. Þú getur alveg eins étið súpu með gaffli." Mér finnst nefnilega bara fínt að sumt sé ofvaxið okkar skilningi.
Og þegar ég hafði lokið bók Árna tók ég til við Óvinafagnað eftir Einar Kárason. Hún er ekki síður athyglisverð - ágætur útdráttur úr Sturlungu - og þar rakst ég á setningu sem mér finnst eiga býsna vel við daginn í dag. Þórður kakali hefur sem sagt dvalið um hríð í Niðarósi við drykkjuskap og kvennafar, peningarnir að heiman á þrotum og með þeim gestrisnin og vinarþelið í hans garð. Þá rennur upp fyrir honum "...að auralaus Íslendingur er eitthvert það ómerkilegasta kvikindi sem menn telja sig þekkja við hirð Noregskonunga." Ætli þannig sé ekki farið með "útrásarvíkingana" okkar í dag? Þeir eiga varla upp á pallborðið við hirðir konunga núna hafi þeir einhvern tíma átt það.

Vandi á höndum

2008-10-30T17:50:00.006Z

Nú er mér vandi á höndum. Síðustu tvo laugardaga hef ég mætt á Austurvöll klukkan þrjú til að mótmæla og krefjast þess (aðallega) að Davíð Oddsson haldi sér saman og víki úr Seðlabankanum. Svo sé ég í blöðunum að á laugardaginn kemur verði gengið frá Hlemmi niður á Austurvöll og nú eigi að krefjast nýrra kosninga, sem hugsanlega getur verið ágætt. Minn vandi er hins vegar sá að ég treysti mér ekki til að taka undir kröfu um að þing verði rofið og efnt til kosninga því ég treysti engum þeirra pólitíkusa sem nú sitja við stjórnvölinn til að stjórna landinu sómasamlega, enda þótt ég vilji að þeir víki sæti, og því miður treysti ég heldur ekki stjórnarandstöðunni. Geir Haarde sem er undir hælnum á Davíð Oddssyni hefur helst unnið sér það til frægðar að undanförnu að nýtt sagnorð kennt við hann hefur unnið sér sess í íslensku máli, sögnin að hardera. Ingibjörg Sólrún og Össur stíga til skiptis tangó með tilþrifum við téðan Geir Haarde þótt þau taki einstaka sinnum smádýfu og trukk, eiginlega rétt bara til að halda dansherranum vakandi. Um Steingrím J. Sigfússon þarf ekki að fara mörgum orðum, hann hefði sómt sér vel um aldamótin 1900, en ég sé ekki að hann eigi neinn vettvang í samtímanum. Um aðra flokka er óþarfi að fjölyrða. Og ef nýtt framboð er væntanlegt með Jón Baldvin í fararbroddi held ég að ég treysti mér ekki til að ljá því atkvæði mitt. Mér eru nefnilega minnistæð orð hans um hvað þeir hefðu "smollið gersamlega saman" þegar hann og téður Davíð komu í land eftir að Viðeyjarstjórnin varð til. Reyndar hef ég tvívegis verið spurð hvort ég trúi ekki að menn geti séð að sér og vitkast og svarið er; jú að vísu trúi ég því, en ekki í þessu tilfelli.
Reyndar myndi ég treysta tveimur mönnum til að fara með stjórn landsins í sameiningu, en aðeins ef engir aðrir fengju að skipta sér af málunum. Þorvaldi Gylfasyni til að stjórna efnahagsmálum og Jóni Ormi Halldórssyni til að fara með utanríkismál. Það er þetta sígilda með menntaða einvalda, í þessu tilfelli reyndar tvo.

Hreysti

2008-10-23T19:06:00.002+01:00

Héðan í frá er ég hætt allri neikvæðni í skrifum mínum, að minnsta kosti í bili. Öll blöð og fréttatímar segja ekki annað en kreppufréttir sem draga úr manni allan kraft, eins og maður þurfi ekki á öllum sínum krafti og jákvæðni að halda núna. Svo ég hef ákveðið að reyna að vera jákvæð og upplífgandi og þá er komið að fyrirsögninni á þessu bloggi.
Í gær, miðvikudag, tókum við hjónin okkur pásu upp úr hádeginu og fórum í sund eins og við reynum að gera nokkrum sinnum í viku. Þegar út í laug var komið blasti við okkur skilti með upplýsingum að laugin væri köld, aðeins 26°. Og þegar við ætluðum að láta klippa af kortinu okkar brosti unga stúlkan í afgreiðslunni og sagði að það væri ókeypis í laugina vegna þess hvað hún væri köld. Eftir smástopp í pottinum ákvað ég að drífa mig ofan í og synda svolítið. Það verður að viðurkennast að laugin var "svolítið svöl" eins og ágætur fornbókasali og fastagestur sagði við mig þegar ég bjó mig undir sundsprettinn, en mikið ofsalega var gott að synda í ekki heitari laug en þetta. Ég vildi hreinlega að hún væri svona alltaf. Reyndar synti ég ekki í hálftíma eins og ég er vön, ekki út af kuldanum heldur hafði ég ekki tíma í það, og það var frábært að skella sér svo í heitari heita pottinn á eftir.
Sem sagt, sú gamla á Tjarnarbóli er bara hraust kerling.
Hafið það gott og farið varlega í vonda veðrinu.

Reyndar er ég svolítið spæld út af því að vita ekki hvort ég skulda allt í einu fjórar milljónir, sex milljónir eða sex plús fjórar milljónir, í viðbót við þessar venjulegu skuldir mína.
Hver getur frætt mig um það?

Kjaftstopp uppi á skeri

2008-10-19T23:52:00.002+01:00

Ég hef ekkert skrifað hér lengi enda algerlega kjaftstopp yfir ástandinu og hef því ekkert haft að segja um stöðuna. Mætti reyndar á Austurvöll í gær að krefjast þess að Dabbi kóngur hverfi úr Seðlabankanum, en auðvitað er hann ekki sá eini sem ætti að sjá sóma sinn í því að segja af sér. Mér sýnist að það þurfi að skipta algerlega um stjórnina í brúnni, svo ég bregði nú fyrir mig sjómannamálinu vinsæla. Spurningin er bara hverjum maður myndi treysta til að taka stjórnina og ég verð að segja að ég treysti engum af þeim fulltrúum stjórnmálaflokkanna sem á Alþingi sitja. Flest af því er auðvitað samviskusamt sómafólk en því miður sé ég ekki hvernig hægt væri að mynda nýja stjórn með aðild stjórnarandstöðunnar. Svo haldið sé áfram með sjómannamálið er þjóðarskútan greinlega lent uppi á skeri og spurning hver geti dregið hana á flot aftur.
En fyrir utan það er Anna með frábæra lausn á fjárhagsvanda þjóðarinnar á síðunni sinni í dag.

Tillögur til lausnar efnahagsvandans

2008-10-09T13:50:00.003+01:00

Ég legg eftirfarandi til:
1. Að Davíð Oddssyni verði bannað að tala, hann læstur inni á Kleppi og lyklinum hent.
2. Að allir fjármunir sem peningapiltarnir með ofurlaunin geyma í erlendum bönkum verði umsvifalaust fluttir heim.
3. Að erlendar eignir téðra peningapilta verði seldar og andvirðið flutt heim.

Ég var reyndar búin að segja ýmislegt ljótara um Davíð Oddsson en mundi þá að blogg er fjölmiðill og eins gott að gæta tungu sinnar.
Og hér má koma amen eftir efninu.

Andlát kapítalismans

2008-10-06T18:10:00.002+01:00

Fyrir rétt tæpum tveimur áratugum dó kommúnisminn með falli Berlínarmúrsins. Nú er kapítalisminn og frjálshyggjan í andarslitrunum eftir fall hagkerfisins og ég er öskureið yfir að þurfa að borga útförina. Spurning hvaða ismi taki við, populismi kannski. Það verður varla verra. Þjóðnýtum bara allt heila klabbið og stöðvum græðgina! Annað mál er að mér finnst að peningastrákarnir og pólitíkusarnir ættu að skeina sig sjálfir þegar þeir hafa gert svona illilega í buxurnar!

Heppin sú gamla

2008-09-29T21:23:00.002+01:00

Lánið eltir mig svo sannarlega á röndum. Hugsið ykkur hvað ég hefði tapað miklu ef ég ætti hlutabréf í Glitni, en þau á ég blessunarlega ekki. Hins vegar standa skuldirnar mínar við bankann í stað og hækka bara samkvæmt verðtryggingu. Svona leikur lánið alltaf við mig.
Hins vegar skilst mér að Seðlabankinn hefði getað veitt Glitni svokallað neyðarlán til að bjarga málunum fyrir horn. Getur verið að Davíð Oddsson sé loksins að ná sér niðri á Jóni Ásgeir með því að láta Geir H. Haarde þjóðnýta bankann hans? Hvers vegna var ekki veitt neyðarlán í þessu tilfelli? Ég bara spyr, enda veit ég ekkert um fjármálaheiminn eða fjármál yfirleitt, kalla mig góða að geta haldið mínum eigin nokkurn veginn í réttu horfi.
Annað var það ekki. Gætið ykkar á myrkrinu.

Ferðalok að hausti

2008-09-27T16:41:00.004+01:00

Jæja, sú gamla er komin heim aftur eftir mikla ævintýraferð til Sardiníu með viðkomu í Lundúnaborg í báðum leiðum. Ég ætla svo sem ekki að skrifa neina ferðasögu, en Sardinía er auðvitað yndislegur staður og þessi litli bær, Santa Teresa di Gallura, þar sem við vorum þessa viku var afar notalegur. Íbúðin var vel staðsett, rétt við miðbæinn, rétt við höfnina og ekki langt á ströndina þegar ekki er farin einhver fjallabaksleið eins og við álpuðumst til að gera einu sinni. Og við fórum í "Miðjarðarhafssiglingu" yfir til Korsíku í lítinn bæ sem heitir Bonifacio og ég heillaðist gjörsamlega af. Innsiglingin eins og að vera komin í sjóræningjamynd og einhvern veginn átti ég von á að Johnny Depp birtist á hverri stundu með lepp fyrir auganu! Verðlagið þar var líka mun hagstæðara en á Sardiníu og merkilegt nokk voru allir Frakkarnir sem við áttum samskipti við yfirmáta kurteisir og elskulegir. Það hefur nefnilega verið sagt um Frakka eins og Íslendinga að þeim sé ekki gefin sérlega mikil þjónustulund!
London var svo auðvitað frábær eins og venjulega. Kvöldið áður en við fórum heim buðum við vinkonurnar Ann að sjá Mama Mia (söngleikinn), en Ann skaut yfir okkur skjólshúsi meðan við dvöldum í London og var í alla staði afar elskuleg. Það er skemmst frá því að segja að ég hef ekki skemmt mér betur í langan tíma. Ég hafði satt að segja engan áhuga á að sjá kvikmyndina sem allir eru að dásama, en núna dreplangar mig á sing-along sýningu og þenja lungun. En ætli ég láti nokkuð verða af því, það er annað að standa upp í leikhúsi þar sem enginn þekkir mann og dansa og syngja eins og vitleysingur en að fremja slíkt hér heima þar sem ég gæti þekkst!
En ævintýrin héldu áfram að elta okkur. Þegar við vorum búnar að tékka okkur inn á Heathrow á þriðjudagskvöldið og vorum í biðröð í öryggiseftirlitinu varð allt í einu uppi fótur og fit og öllum skipað að fara út eins og skot. Þegar við Ella vorum að skunda út mætti okkur svo ábúðarfullur maður sem mundaði sjálfvirka hríðskotabyssu eins og í bíómynd og okkur fannst hann nánast miða henni á okkur. (Sem sagt; fyrst sjóræningjamynd og síðan hasarmynd.) Svo voru allir reknir út á hlað, líka þeir sem voru að tékka inn, og þar biðum við í svona kortér eða tuttugu mínútur þar til við fengum að fara inn aftur. Heimferðin gekk síðan samkvæmt áætlun og ég held að ég hafi meira að segja sofið í allt að klukkutíma, allavega fannst mér hún taka ótrúlega stuttan tíma. Kom heim klukkan að ganga tvö og var komin í rúmið rúmlega tvö.
Nú hef ég fengið nóg af ferðalögum í bili, ákvað meira að segja að sleppa haustferð BPW í þetta sinn þótt ekki sé farið lengra en austur í Grímsnes!

Sæl að sinni

2008-09-10T12:22:00.002+01:00

Innan skamms legg ég af stað í rigninguna í London og nokkrum dögum síðar í sólina á Sardiníu. Það versta þegar maður er að fara á tvo áfangastaði er að þurfa að pakka fyrir þá báða, en í þessu tilfelli fáum við að geyma hjá Ann það sem við þurfum ekki á að halda á Sardiníu. Það var eiginlega ekki fyrr en í sundinu í morgun sem það rann upp fyrir mér að það væri komið að þessu. Já, við hjónakornin fórum sem sagt í sund í morgun, enda verður líklega hálfur mánuður fram að næstu sundferð hjá mér.
Annað var það ekki í bili. Ferðafréttir þegar ég kem aftur heim.
Góðar stundir og njótið haustsins.

Eðli starfa

2008-09-06T11:45:00.002+01:00

Formaður Samninganefndar ríkisins lætur hafa eftir sér í Mogganum að ekki eigi að miða eingöngu við menntun þegar launakjör séu ákvörðuð heldur einning við "eðli starfa". Hvert skyldi nú vera "eðli starfa" ráðherra og þingmanna annars vegar og ljósmæðra hins vegar?
Að mér sækir illur grunur.
Hafið það svo sem allra best um helgina.

Hamagangur á Hóli

2008-09-06T00:41:00.002+01:00

Nú fer að styttast í það að ég haldi af stað til Sardiníu og það er svo margt sem ég þarf að klára áður en ég fer að ég má halda vel á spöðunum. Og svo reiknuðum við stöllurnar auðvitað ekki með þróun gengisins þegar við ákváðum þennan áfangastað í júní í fyrra. Reyndar borguðum við flugið frá London til Alghero strax í mars og sömuleiðis helminginn af íbúðinni og svo fáum við ókeypis gistingu í London svo það má eiginlega segja að við sleppum nokkuð vel, en ég er hrædd um að ég haldi nokkuð fast í budduna - eða öllu heldur kortið. Ég kvarta nú samt ekki mikið yfir hlutskipti mínu! En þegar ég kem heim hætti ég allavega að flækjast í bili.

Hins vegar er ég eiginlega að verða brjáluð á þessu bananalýðveldi okkar. Ljósmæður í verkfalli -já, þingmenn góðir, hver tók á móti ykkur? Og væntanlegt frumvarp um bætur til handa Breiðuvíkurdrengjunum er til háborinnar skammar. Á sama tíma erum við að ausa peningum í alls konar andskotans vitleysu svo sem Kínaferðir menntamálaráðherra með föruneyti og heræfingar og sitt hvað fleira. En svo er ekki hægt að borga þeim sem vinna bráðnauðsynleg störf eins og ljósmæðrunum mannsæmandi laun, enda þótt þær hafi varið mörgum árum í að mennta sig til þess, hvað þá heldur þeim sem vinna almenn umönnunarstörf. Ja, svei. Ég verð að segja að mér finnst þessi ríkisstjórn ekki hótinu betri en sú sem ríkti á undan henni og Geir Haarde er kominn með sama fýlusvipinn og forveri hans. Ég er reyndar blessunarlega laus við að hafa kosið þessa flokka, en ef stjórnarandstaðan tekur ekki betur við sér held ég hreinlega að ég skili auðu ef ekkert breytist fyrir næstu kosninar.

Þar hafið þið það og hana nú.

Skróp

2008-08-28T11:20:00.003+01:00

Við hjónin fórum ekki í bæinn í gær til að fagna silfurdrengjunum en fögnuðum þeim því betur hér heima fyrir framan sjónvarpið. Og þegar þeir flugu hérna yfir dansaði ég stríðsdans á svölunum og veifaði þeim, en ég býst varla við að þeir hafi horft mikið út um gluggana á flugvélinni svo þeir hafa trúlega ekki séð mig. En strákarnir áttu þetta fullkomlega skilið - þá á ég við móttökurnar í bænum, ekki það að ég gerði mig að fífli á svölunum.
Lifið heil - það er langbest.

Allt mér að kenna!!!

2008-08-24T13:52:00.003+01:00

Ég verð víst að bera ábyrgðina á tapinu gegn Frökkum, það er nefnilega segin saga að þegar ég horfi á útsendingu tapa blessaðir drengirnir. Ég hafði ekki horft á einn einasa leik fram að þessu - nema hluta af leiknum gegn Spánverjum í seinkaðri útsendingu þegar leiknum var lokið og sigurinn í höfn. Í morgun lagði ég á mig að vakna klukkan hálfátta og horfa og hvað gerðist? Ég hefði betur hallað mér á hitt eyrað og sofið áfram.
En strákarnir eru auðvitað engu að síður þjóðhetjur - gott hjá Guðmundi þegar hann segir að þeir hafi ekki verið að tapa gulli, þeir hafi verið að vinna silfur. Áfram Ísland!

Handboltatár

2008-08-22T21:17:00.002+01:00

Ég er ekki mikill íþróttafrík en í dag fékk ég gæsahúð, kökk í hálsinn og tár í augun.
Ef ég væri rík flygi ég til Kína í fyrramálið en þar sem ég er það ekki held ég að ég leggi á mig að vakna eldsnemma á sunnudagsmorguninn til að horfa á úrslitin. Áfram Ísland!
Og hlýðið nú orðum forseta vors og haldið þjóðhátíð alla helgina, en gangið hægt um gleðinnar dyr.
Góðar stundir og gleðilega menningarnótt sem reyndar lýkur þegar náttsett er orðið.

Afturganga

2008-08-19T21:02:00.003+01:00

Mér dauðbrá áðan þegar ég heyrði í fréttunum að Ólafur F. væri afturgenginn, þótt mér hafi fundist hann frekar fölur að undanförnu og svolítið eins og zombie. En svo var málið bara það að hann var aftur genginn í Frjálslynda afturhaldsflokkinn.

Á Seltjarnarnesi

2008-08-14T11:49:00.002+01:00

Mikið lifandis ósköp er ég fegin að búa ekki í Reykjavík. Hér á Seltjarnarnesi hefur Sjálfstæðisflokkurinn nefnilega ríkt undanfarna áratugi - ég man ekki hversu lengi, en þegar Sigurgeir lét af embætti bæjarstjóra hafði hann verið við völd lengur en Kastró. Og einhvern tíma var verið að ræða það í heita pottinum að nú væri Sigurgeir að fara að hætta. "Ég kýs hann nú samt," sagði þá einn karlinn. Og þó svo að ég hafi ekki kosið Sjálfstæðisflokkinn og muni aldrei gera má allavega treysta því að hér verður ekki skipt margoft um bæjarstjórn á kjörtímabilinu!

Veðurfréttir og skrautbúningur

2008-08-01T21:13:00.004+01:00

Veðurblíðan hér á svölunum á Tjarnarbóli undanfarna daga hefur verið með þeim ósköpum að ég helst ekki við þar sökum hita lengur en í stundafjórðung í einu og þá aðeins með hatt á höfðinu. 24 stig í skugganum er nánast föst hitatala! Þetta er alveg ótrúlegt og ég hefði aldrei trúað því að á Íslandi flýtti maður sér að draga fyrir til að loka sólina úti og hreinlega óskaði þess að vera með loftkælingu í íbúðinni.
Annað er það að frétta að á vísir.is var frétt um að Dorrit hefði klæðst dýrindis "skrautbúningi" við embættistöku Ólafs Ragnars í dag. Ég gat ekki stillt mig um að senda athugasemd og leiðrétta þetta og stuttu seinna fékk ég tölvupóst þar sem mér var vinsamlega bent á að skoða fréttina aftur. Og, viti menn (og konur), það var búið að leiðrétta þetta. Reyndar er þetta í annað sinn sem ég geri athugasemd við frétt á vísir.is en í hitt skiptið var það vegna þess að greinin var full af stafsetningar- og málvillum. Það var reyndar leiðrétt líka en án þess að mér væri bent á það.
Svo óska ég öllum nær og fjær ánægjulegrar verslunarmannahelgar.
Lifið heil.

Kýrskýr eða þannig

2008-07-28T12:15:00.002+01:00

Ég er að lesa bók sem kom út fyrir jólin eftir íslenskan spennusagnahöfund og fékk, að mig minnir, alveg ljómandi góða dóma. Ég hef reyndar lesið aðra eftir sama höfund sem líka fékk frábæra dóma en er alls ekki á sama máli og gagnrýnendurnir. Mér finnst höfundurinn hreint ekkert góður penni og núna rek ég mig á að hann þekkir ekki merkingu sumra orða sem hann notar, margendurtekur til dæmis að einhver sé kýrskýr ef viðkomandi er með á nótunum eða fylgist vel með. Ég er uppalin í sveit þar sem bæði var sauðfjár- og nautgripabúskapur og við vorum alveg meðvituð um hvað átt var við ef einhver var talinn kýrskýr eða sauðgreindur. Það gátu varla talist meðmæli. Viðkomandi höfundur hefur því trúlega ekki haft nein kynni af fyrrgreindum húsdýrum.

Annað var það ekki núna.
Hafið það gott í sumarblíðunni.

Rauðu skórnir

2008-07-25T16:02:00.003+01:00

Eftir langt rolukast er ég loksins að komast á rétt ról á ný og hélt upp á það með því að fara í morgun og kaupa mér fallega, rauða skó sem ég hafði haft augastað á um tíma. Það spillti ekki fyrir að skórnir voru komnir á útsölu svo eiginlega stórgræddi ég á kaupunum. Rauða skó hef ég ekki átt síðan ég var sjö ára gömul, en þeim rauðu skóm gleymi ég áreiðanlega aldrei.
Þannig er mál með vexti að það hlýtur að hafa verið fyrir jólin 1952 að mamma fór með mig út á Akranes að kaupa skó og efni í jólakjól á heimasætuna, allavega held ég að það hafi átt að kaupa bæði skó og kjólefni. Skemmst er frá því að segja að í KSB (Kaupfélagi Suður-Borgfirðinga) á Skaganum sá ég þessa líka yndislegu rauðu lakkskó með bandi um ökklann. Þeir voru eitthvað það fallegasta sem ég hafði séð og það hlaut að vera unaðslegt að eignast slíka skó. Svartir skór eða brúnir urðu einhvern veginn svo litlausir og hversdagslegir í samanburði við þessa stórkostlegu, rauðu skó. Og þær lyktir urðu á málinu að ég fékk rauðu, fallegu skóna og varð svo óstjórnlega glöð að ég komst hreinlega á eitthvert æðra tilverustig, óþekkt og hamagangur sem yfirleitt var nóg af gufaði bara samstundis upp, stúlka sem átti svona rauða skó gat ekki annað en verið þæg og góð. En eitthvað hafa rauðu skórnir verið dýrari en gert hafði verið ráð fyrir og það hlaut því að koma niður á kjólefninu. Mamma saumaði á mig jólakjól sem ég man lítið eftir en mig minnir að hafi verið rauðrósóttur en efnið var léreft - eða sirs eins og ég held að það hafi verið kallað. Ég sá ekkert athugavert við hann og hvaða máli skipti svo sem einhver kjóll þegar ég var komin í rauðu skóna?
En eftir jólatrésskemmtunina í sveitinni heyrði ég svilkonu mömmu segja við hana að einhverjar konur hefðu "verið alveg hissa á Þórhildi að hafa Siggu í þessum ómerkilega sirskjól" á jólunum. Ég hugleiddi það svo sem ekkert meira en einhvern veginn hefur þetta setið í mér alla tíð síðan og mér er nokk sama þótt þessum konum, sem ég reyndar veit ekki hverjar voru, hafi ekki litist nógu vel á kjólinn minn. Þær hafa sko ekki litið á skóna mína, þá hefðu þær örugglega fallið í stafi yfir fótabúnaðinum! Takk, mamma mín, fyrir að leyfa stelpunni þinni frekar að fá rauðu jólaskóna en einhverja hversdagslega skó, þótt kjóllinn hefði þá kannski verið úr ögn fínna efni!

Sumar og sól

2008-07-04T21:32:00.002+01:00

Það er hreint ekki einleikið hvernig veðrið leikur við okkur hjónakornin. Merkilegt nokk fengum við sól upp á hvern einasta dag á Héraði, það var reyndar loftkuldi og mikill snjór enn í fjöllum en við gátum ekki búist við betra veðri. Og við þurftum auðvitað að byrja á að koma húsinu í lag enda fyrstu dvalargestirnir eftir veturinn. Það tókst á endanum eftir að ég hafði hringt í einn frændann til að spyrja um vatnsinntakið í húsið og fengið þær upplýsingar að það væri í norðausturhorninu! Það er sem sagt hornið sem snýr að kirkjunni. Og þegar vatnið var komið á kom svo flóð, leiðsla var í sundur á bak við sturtuklefann, en á mánudaginn þegar búið var að fjárfesta í stjörnuskrúfjárni kom eiginmaðurinn því í lag svo hægt var að komast í sturtu. Reyndar fórum við mjög oft í sundlaugina á Egilsstöðum. Svo kom auðvitað múgur og margmenni og þegar mest var voru 11 manns í heimili og mikið talað og þrasað og hlegið svo mikið að það endist næstu vikurnar. Og ég hef fengið á hreint að staðurinn heitir Hjaltastaður. Það ku vera málvenja að þar sem er kirkja þar er "staður", þar sem ekki er kirkja eru "staðir". Sem sagt, við vorum á Hjaltastað, ekki Hjaltastöðum.
Og nú er spáð rjómablíðu um allt land yfir helgina og þá er einmitt sumargleði Rauðholtskynsins í Fannahlíð. Ég veit ekki alveg hverjir mæta, vonandi bara sem flestir. Gúllassúpan sem ég býð upp á í hádeginu á sunnudaginn er tekin að malla frammi í eldhúsi.
En þegar þessari helgi er lokið verður ekki frekara rall á mér, það veitir ekki af að vinna eins og berserkur fram í september þegar ég fer til Sardiníu. Við Ella vinkona erum sem sagt búnar að bóka okkur til London 10. sept. og heim 23. sept. Þann 13. - 21. verðum við svo með Vallý á Sardiníu. Það verður ekki leiðinlegt.

En að dapurlegri hlutum: Mér finnst ótrúleg skömm að því að Paul Ramses skyldi vera vísað úr landi án þess að fjallað væri um mál hans. Verði hann sendur aftur til Kenía er það sama og dauðadómur og þá hafa Íslendingar enn eitt mannslífið á samviskunni. Ef eitthvað er hefur ástandið versnað frá því að ég var þar 1991 og var það þó slæmt þá. Síðasta sólarhringinn þurftum við vinkonurnar tvær sem eftir voru að halda okkur inni á hótelinu þar sem búist var við að óeirðir brytust út á hverri stundu. Það gerðist þó ekki fyrr en við vorum komnar heim til Íslands. Ári seinna var BPW konan Beth Mugo, sem við kynntumst í Kenía, fangelsuð fyrir það eitt að bjóða sig fram í frjálsum kosningum gegn þáverandi forseta. Hún var reyndar látin laus eftir fáeina daga þar sem mótmælum rigndi yfir stjórnvöld, m.a. frá undirritaðri.

Þá er það ekki fleira. Góðar stundir.

Heima á Fróni

2008-06-19T16:40:00.002+01:00

Þá erum við hjónakornin komin aftur heim á Frón eftir frægðarför til Nýju Jórvíkur. Fyrstu dagarnir voru ansi strembnir, æfingar, meiri æfingar og að lokum tónleikar. Það var auðvitað ógleymanleg upplifun að standa á sviðinu í Carnegie Hall að tónleikum loknum og sjá alla rísa úr sætum og klappa. Við fengum sem sagt frábær viðbrögð. Samt var svolítið skrýtið að fá bara eina æfingu með hinum kórunum sem bættust í hópinn í New York en þetta gekk samt allt saman svona nokkurn veginn upp.
Ég hafði svo tvo og hálfan dag í ábyrgðarleysi í stórborginni og þá daga notuðum við til að skoða okkur um. Það hefði verið gaman að verja meiri tíma í uppáhaldshverfunum mínum, Soho, Greenwich Village og Little Italy, en það verður aldrei á allt kosið. Og svo fórum við í þriggja tíma siglingu í kringum Manhattan og tókst að sólbrenna rækilega, bóndinn er enn þá eins og saltkjöt. Daginn sem haldið var heim ætluðum við á MoMa að sjá sýningu Ólafs Elíassonar en urðum frá að hverfa þar sem safnið er lokað á þriðjudögum (furðulegt í svona stórborg). En við héldum þá niður í Rockefeller Center og fengum okkur hádegisverð og gengum síðan yfir á Waldorf Astoria hótelið þar sem stytta Nínu Sæmundsen trónir fyrir ofan aðaldyrnar. Og sem sannir Íslendingar réðumst við að sjálfsögðu til inngöngu og skoðuðum okkur um í lobbýinu, sem er auðvitað rosalega flott, með glæsilegum veggmyndum og stórri mósaíkmynd á gólfinu. Til að kóróna allt var svo þarna píanó Cole Porters, sem hann samdi flest sín bestu lög á. Jón tók mynd af mér við það og ég ætla að fá hana útprentaða og kaupa fínan ramma utan um hana.
Heim komum við svo í gærmorgun, dauðþreytt, og sváfum langt fram á dag.
Í dag var svo þvegið og straujað og næsta úthald undirbúið - á morgun verður ekið til Akureyrar og síðan austur á Hérað á laugardaginn. Það verður áreiðanlega gott að vera á Hjaltastöðum í viku hvernig sem veðrið verður. En vonandi verður búið að slá einu sinni svo ástandið verði ekki eins og í fyrra, annars fara allavega nokkrir tímar á dag í heyskap! Og ég var að bóka fyrir okkur gistingu á heimleiðinni á Geirlandi á Síðu. Við gistum þar í smáhýsi fyrir nokkrum árum en nú er komið nýtt hótel þar og við máttum velja hvort við vildum smáhýsi eða hótelherbergi svo við ákváðum að prófa hótelið. Þetta er annars alveg yndislegur staður, móttökurnar síðast voru frábærar og verða það vonandi líka núna.
Þá er það ekki fleiri í bili - góðar stundir.

Veruleikafirring

2008-06-04T11:18:00.005+01:00

Nú er hluti þjóðarinnar í hysteríukasti af því að ísbjörn var felldur fyrir norðan. Reyndar sýnist mér margt af þessu vera fólk sem heldur að mjólkin verði til í búðinni og kindum sé slátrað til að fá ullina. (Í alvöru veit ég um fólk, reyndar ekki Íslendinga, sem gengur ekki í ullarflíkum af þeirri ástæðu.) Því spyr ég: Hvað myndu þessir sakleysingjar gera ef þeir væru á gangi í íslenskri náttúru og mættu skyndilega ísbirni? Reyna að klappa honum? Eða hvernig brygðust íbúar í Vesturbænum við ef þeir vissu af ísbirni lausum í nágrenni Ingólfstorgs? Myndu þeir vera gráti nær í sjónvarpinu og harma að dýrið hafi verið fellt? Maður líttu þér nær. Og hvernig átti svo að bjarga þessum ræfli? Jú, skjóta í hann svefnlyfi? Hvað svo? Hvað hefði svefnlyfið virkað lengi? Hvert átti svo að flytja sofandi ræfilinn, hvenær og hvernig? Gott og vel, ísbirnir eru í útrýmingarhættu og auðvitað væri það glæpur að drepa ísbjörn úti á ísnum eða hengja dýr á sundi, eins og gert var um árið. En ísbjörn uppi á landi er ísbjörn á ókunnugum stað við annarlegar aðstæður og viðbrögð dýrsins því önnur en í náttúrulegu umhverfi þess. Mér finnst þess vegna kórrétt að skjóta ræfilinn og ég er svo mikil villimanneskja að helst vildi ég nýta kjötið af honum - ég vildi gjarnan hafa ísbjarnarsteik í helgarmatinn - en ég vil auðvitað líka helst veiða hvali og finnst bæði rengi og hvalkjöt herramannsmatur, svo það er kannski ekki mark á mér takandi.

Sitt lítið af hverju

2008-06-03T22:15:00.002+01:00

Flutningurinn á Carmina Burana á sunnudagskvöldið tókst vel á báðum tónleikunum. Ég fékk staðfestingu á því í gærkvöldi því Garðar sagðist vera ánægður með okkur. Hann sagðist ekkert vera hræddur um að við stæðum okkur ekki með glans, hann væri aðeins kvíðnari með Kanana eins og auðvitað er skiljanlegt. Það bætist nýr kór (eða kórar) við nokkrum dögum fyrir flutninginn í Carnegie Hall. En auðvitað var æfing í gærkvöldi og svo verður önnur annað kvöld til að pússa hlutina aðeins betur og eftir það sameiginlega æfði hver kór fyrir sig lögin fyrir Sameinuðu þjóðirnar. Við úr Domus Vox verðum reyndar bara á sameiginlegri æfingu á morgun en tökum svo okkar lög fyrir á mánudaginn frá fimm til sjö. Og ef við verðum ekki klárar á öllu þá verðum við einfaldlega ekkert frekar klárar á því þegar að tónleikunum kemur. Ég er sem betur fer nokkuð örugg á þessum lögum, það er kannski eitt sem ég þarf að líta aðeins betur á.
En svo að öðru máli.
10. bekkingar í Waldorfskólanum í Lækjarbotnum eru að setja upp Aurasálina eftir Molieré og við, gömlu hjónin, fórum á frumsýninguna klukkan sex í dag. Það þarf auðvitað ekki að orðlengja það að sumir fóru hreinlega á kostum í aðalhlutverkinu. Honum kippir í kynið blessuðum.
Bestu þakkir fyrir frábæra skemmtun Waldorfskólanemar.
Annað var það ekki í bili.

Jarðskjálftafréttir

2008-05-31T11:05:00.003+01:00

Ég sat við tölvuna eins og venjulega um þetta leyti dags þegar allt tók að hristast í kringum mig. Sjónvarpið á borðinu lék á reiðiskjálfi, tölvan hentist til og hurðin á skápnum við dyrnar opnaðist og lokaðist til skiptis. Þetta var greinilega jarðskjálfti. Eitt augnablik var ég ekki viss um hvað ég ætti að gera, en svo sá ég auðvitað að ég yrði að halda tölvunni og sjónvarpinu kyrru, ekki máttu vinnutækin hrapa niður á gólf og eyðileggjast. En þegar ég fann að líklega myndu téðir hlutir ekki falla á gólfið þótt stuðningi mínum sleppti tók ég að fikra mig í átt að dyrunum og þegar ég loksins opnaði var mesti hamangangurinn að líða hjá. Það var svolítill skelfingarsvipur á eiginmanninum, hann skildi ekki hvað tafði mig svona, af hverju ég væri ekki löngu komin fram. En þar sem lítill hávaði heyrðist úr vinnuherberginu hafði hann sláandi litlar áhyggjur af því að ég lægi á gólfinu undir öllu draslinu. En að öllu gamni slepptu er þetta held ég snarpasti jarðskjálfti sem ég hef lent í. En það eina sem valt um koll hér á Tjarnarbóli voru tannburstarnir okkar hjónanna sem stóðu á hillu inni á baði og einn lítill fíll í fílaskápnum mínum. Reyndar einn af þeim flottari, úr kristal, en hann brotnaði ekki sem betur fór.

Og þá að öðru: Þjóðhátíðarskjálftanum árið 2000.
17. júní árið 2000 vorum við hjónin stödd í Eistlandi og höfðum ekki hugmynd um að allt Suðurlandsundirlendið léki á reiðiskjálfi. En daginn eftir, 18. júní, flugum við frá Tallin til Kaupmannahafnar. Að venju tókum við leigubíl frá Kastrup að hótelinu okkar í miðborginni og þegar við fórum að tala saman í aftursætinu spurði bílstjórinn, sem reyndist vera frá Króatíu, hvaðan við værum. Við tjáðum honum að við værum Íslendingar að koma frá Eistlandi og ætluðum að stansa aðeins í Kaupmannahöfn áður en við færum heim. Hann hélt nú að við færum ekki heim í bráð, það hefðu orðið svo miklir jarðskjálftar á Íslandi daginn áður að allt væri í rúst, öll hús væru hrunin og alþjóðlegar hjálparsveitir á leið til landsins. Við urðum svolítið hissa en tókum þessu með ákveðnum fyrirvara. Líklega hefði orðið suðurlandsskjálfti eins og búist hafði verið við um tíma, en að öll hús á svæðinu hefðu hrunið og neyðarástand ríkti á gjörvöllu landinu væri frekar ólíklegt. Blessuðum bílstjóranum fannst við taka þessum fréttum af mikilli rósemi og ég sá að hann taldi okkur í algerri afneitun. Þegar á hótelið var komið var tekið vel á móti okkur og okkur tjáð að þrátt fyrir að við hefðum bara pantað venjulegt herbergi myndum við fá lúxusherbergi á sama verði. Á leiðinni upp veltum við fyrir okkur hvort venjulegu herbergin hefðu verið yfirbókuð eða hvort við fengjum lúxusherbergið til að létta okkur áfallið af því að heyra um hamfarirnar. Við reyndum svo strax að hringja í synina, en hvorugur þeirra svaraði, svo það endaði með að ég hringdi í íslenska vinkonu mína í Kaupmannahöfn og fékk réttu fréttirnar hjá henni.

Anna Frank á Akranesi

2008-05-20T11:08:00.002+01:00

Það sækir að mér depurð þegar ég hugsa til Magnúsar Þórs Hafsteinssonar. Ekki svo að skilja að ég hafi nokkurn tíma haft mikið álit á manninum, en hafi svo verið er það nú horfið eins og dögg fyrir sólu. Það er fjandi illmannlegt að reyna að afla fylgis við deyjandi flokk með því að höfða til lægstu hvata fólks, þ.e að það sé að missa spón úr askinum sínum. Sem reyndar er haugalygi þar sem kostnaður við komu flóttafólksins liggur alfarið hjá ríkinu, ekki króna af því fjármagni sem Akraneskaupstaður hefur til ráðstöfunar í velferðarkerfið þar á bæ fer í móttökuna. Spurningin er, hefði sagan verið öðruvísi, og Anna Frank sótt um hæli á Akranesi á sínum tíma, hvort henni hefði verið vísað burt. Reyndar var téður Magnús Þór ekki farinn að láta til sín taka á þeim árum, en engu að síður vísuðu Íslendingar úr landi gyðingum sem reyndu að fá hæli hér og enduðu svo ævina í útrýmingarbúðum nasista, þannig að segja má að við höfum líf saklauss fólks á samviskunni. Við ættum þess vegna að skammast okkar og taka vel á móti því fólki sem hefur ekki í annan stað að venda nema þessa eyju hérna norður í Ballarhafi. Það er ekki eins og því hafi dottið í hug í einhverju bríaríi að skella sér bara til Íslands.
Annars er það besta sem ég hef séð skrifað um þetta mál að finna á:
http://adaltutturnar.blogspot.com og ég hvet alla til að kynna sér það.
Lifið heil.

Blóm í Hljómskálagarði og gömul synd

2008-05-15T22:02:00.004+01:00

Í gær sá ég í Fréttablaðinu stutt viðtal við unga leikkonu sem vill hafa huggulegt í kringum sig og gera eitthvað fallegt fyrir kærastann. Þess vegna tínir hún gjarnan blóm til að setja í vasa. Og í fyrradag eða fyrir nokkrum dögum fann hún þessar fallegu páskaliljur í Hljómskálagarðinum og fór með heim og setti í vasa. Ég hélt reyndar að það væri harðbannað að tína blóm í Hljómskálagarðinum, að þau væru sameign sem ætlað væri að gleðja augu allra borgarbúa. Líklega væri ekki mikið eftir ef hver og einn færi út og næði sér í vönd - jafnvel þótt greipar væru látna sópa víðar en í Hljómskálagarði. En þá er komið að játningunni. Ég hef nefnilega einu sinni stolið blómi úr Hljómskálagarðinum.
Þannig var að sumarið eftir landspróf, þ.e. sumarið 1962, sigldi ein bekkjarsystir mín á 2. farrými með Gullfossi til Englands til að verja hluta sumarsins á enskuskóla þar. Við hinar sem eftir sátum ákváðum að kveðja hana fallega og mæta allar niður á höfn, hver með eitt blóm og gefa henni að skilnaði. Málið var að ég var nýbyrjuð í sumarvinnunni (flugeldagerð) og hafði ekki enn fengið útborgað og hafði því hreinlega ekki efni á viðskiptum við blómabúð. Ég greip því til þess ráðs að koma við í Hljómskálagarðinum og þegar ég var viss um að enginn sæi til sleit ég upp eitt blómið þar, ég man nú ekki lengur hvaða tegund það var, en örugglega ekki páskalilja. Og svo mættum við allar á höfnina, kvöddum Hönnu Maju og vinkuðum henni þar sem hún sigldi á móts við ævintýrin sem við vorum vissar um að biðu hennar. Endrum og eins skýtur þessari minningu upp en samviskubitið þaggar hana aftur niður í flýti. En nú hef ég játað á mig glæpinn og þungu fargi er af mér létt - enda fyrningartíminn löngu liðinn!
Ekki fleira að sinni. Góðar stundir.

Hvítasunnublús

2008-05-11T22:12:00.002+01:00

Ég er að vinna verkefni núna sem gerir mig svo þunglynda að það hálfa væri nóg.
Segi frá því seinna hvað það er, en mikið vildi ég að ég væri búin með þetta, búin að lesa það yfir og skila því. Það er nefnilega ekki nóg með að þetta sé niðurdrepandi heldur er líka um langan texta að ræða, meira en helmingi lengri en í venjulegri kvikmynd.
Hvítasunnuhelgin fer sem sagt í deprimerandi vinnu og fátt annað.
Við fengum reyndar ágæta heimsókn í dag, góðan vin sem við höfum ekki séð allt of lengi. Það var býsna notalegt að taka sér frí frá ömurleikanum og rökræða um allt milli himins og jarðar og ágætt að vera ekkert endilega alltaf sammála.
Og heimsfréttirnar að undanförnu hafa ekki verið til að hressa upp á andlegu hliðina og svo sem ekki heldur innlendar kreppufréttir. Ég held hreinlega að allt sé að fara til helvítis, ekki bara hér á Íslandi heldur hvarvetna í veröldinni. Tökum bara Burma - eða Mjanmar eins og það heitir núna - ef stjórnvöld eru ekki að hrella borgarana og kúga þá taka náttúruöflin við. Og þá vilja stjórnvöld að sjálfsögðu ekki hleypa starfsfólki erlendra hjálparstofnana inn í landið. Þau vilja auðvitað gjarnan taka við hjálpargögnum en vilja ráðstafa hjálpinni sjálf. Hljómar það ekki svolítið grunsamlega? Hvar skyldi hjálpin svo lenda? Ég er ansi hrædd um að mikið af henni lendi hjá stjórnarherrunum sjálfum.
En þar sem ég hef ekkert upplífgandi að segja held ég að best sé að hætta.
Lifið heil.

Ánægjuleg helgi

2008-05-04T18:53:00.003+01:00

Þar sem afmælið mitt bar upp á laugardag þetta árið ákvað ég að hafa fjölskylduna í kaffi. Fjölskyldan syðra sem stödd er á landinu mætti eins og hún lagði sig og við áttum ánægjulega stund saman. Eiginmaðurinn gaf mér óvænta afmælisgjöf - myndina sem hann tók í Kanada af fílunum á sléttunni. Nei, við sáum enga fíla á sléttum Kanada en á Íslendingadaginn á Gimli sá ég á markaðinum alveg yndislega fallega mynd af fílahjörð á hlaupum á afrískri sléttu. Myndin var of stór til að drösla henni á milli heimsálfa og ég sá mikið eftir að geta ekki tekið hana með mér heim. En bóndinn var svo sniðugur að hann tók mynd af myndinni, stækkaði hana og lagfærði í tölvunni og lét síðan innramma hana fallega og á laugardagsmorguninn var búið að stilla henni upp í vinnuherberginu mínu, mér til einkar óvæntrar ánægju. Og Hulda og Krissi færðu mér kaffipakka og ljónsunga (tuskudýr) svo ég fékk bæði fíla og ljón í afmælisgjöf. Sem sagt: Góður afmælisdagur.
Í morgun vöknuðum við svo nógu snemma til að vera á undan mestu traffíkinni í sundlaugina og gátum svamlað þar nægju okkar í ro og mag áður en haldið var heim og tekið til við að vinna fyrir salti í grautinn. Ekki veitir nú af. Við erum búin að borga Ameríkuferðina og lítið eftir undir koddanum - en samt nóg til að við sofum sæmilega rótt.
Og nú er verið að fremja fyrsta grill sumarsins á svölunum á Tjarnarbóli. Ég fæ vatn í munninn við tilhugsunina um grillaðar lambakótelettur með piparsósu! Namm!
Megi kvöldið verða ykkur ljúft og gott.

Nöldur

2008-05-01T21:32:00.003+01:00

Einn er sá sjónvarpsþáttur sem ég get ekki með nokkru móti horft á lengur en sem nemur kannski hálfri mínútu áður en ég finn mig knúna til að forða mér. Þáttur þessi heitir því þjóðlega nafni Geim Tíví, reyndar skrifað upp á ensku Game TV því íslenskan er víst ekki nógu fín. Því miður er það svo að piltungarnir tveir sem sjá um þáttinn kunna tæplega móðurmálið (sbr. "orðrómana") og eru þar að auki varla talandi en láta móðan mása þótt ekkert vit sé í því sem þeir eru að segja. Og það versta er að mestur hluti þeirra sem horfir að staðaldri á þessi ósköp eru unglingar sem einmitt þyrftu að heyra rétt farið með tungumálið. Ég fæ ekki bara aulahroll af að horfa á þetta heldur sprettur beinlínis gæsahúð út um allan kroppinn.
Og hér mætti koma amen eftir efninu.

Sumarveður

2008-04-27T18:59:00.002+01:00

Það er nú meira sumarveðrið hér á Seltjarnarnesi í dag. Eftir sunnudagssundið í morgun og stutta gönguferð á Eiðistorgið eftir hádegið vorum við hjónakornin komin í þvílíkt sumarskap að við drifum í að koma sumarhúsgögnunum út á svalir og þegar því var lokið skelltum við "gróðurhúsinu" upp. Nú er það komið á sinn stað og nýtur sín vel og ég held að blómunum og kryddjurtunum eigi eftir að líða vel þar. Hugsa samt að ég verði að taka kryddjurtabakkana inn yfir nóttina til að byrja með, ég er hrædd um að þær þoli ekki næturkuldann. Að öllu þessu loknu dreif húsbóndinn á heimilinu í því að baka vöfflur, en enda þótt við hefðum ætlað að drekka síðdegiskaffið á svölunum gleymdist það einhvern veginn og vöfflurnar voru bara snæddar í eldhúskróknum. En engu að síður eru svalirnar tilbúnar undir sumarið sem við skulum bara vona að verði gott og sólríkt.
Annað var það ekki að sinni.
Njótið dagsins

Gleðilegt sumar!

2008-04-24T17:30:00.003+01:00

Gleðilegt sumar og takk fyrir veturinn, vinir og vandamenn nær og fjær!
Vonandi verður þetta ekki rigningasumar, en er ekki bara yfirleitt rigning á sumardaginn fyrsta ef það er ekki frost og kuldi? Ég er allavega staðráðin í að þetta verði gott sumar, kannski ekki betra en síðastliðið sumar sem var það besta sem ég man, en allavega jafngott - eða þannig.
Ástæða bloggleysis síðustu þriggja vikna er einfaldlega sú að héðan af Tjarnarbóli er ekkert nýtt að frétta. Bóndinn er í ritgerðasmíð og að lesa undir próf og frúin á fullu í söng - vortónleikarnir okkar verða 14. maí og svo eru samæfingar byrjaðar á Carminu Burana. Ein æfing búin og þetta ævintýri leggst vel í mig en framundan eru svo margar æfingar að ég hef ekki tölu á þeim.
Og fljótlega mun ég setja "gróðurhúsið" upp á svölunum og ilmur af kryddjurtum taka að fylla loftið. Ég er reyndar búin að setja niður skrautblómalauka og haldið þið ekki bara að dalían sé byrjuð að skjóta upp kollinum. Ég get varla beðið eftir að koma þessu öllu út á svalir!
Hafið það svo sem allra best.
Góðar stundir

Ellimörk

2008-04-04T17:42:00.004+01:00

Mér finnst ég ekkert sérlega gömul en þegar ég hugsa um að í dag verður elsta barnabarnið mitt aldarfjórðungsgamalt þarf ég kannski að fara að endurskoða þetta.
Innilega til hamingju með daginn, Hulda mín, ef þú lest þetta. Ég man svo vel þegar ég sá þig fyrst á Fæðingarheimilinu - kom heim frá Kaupmannahöfn daginn sem þú fæddist með gul og græn barnaföt en hafði hringt heim daglega til að vita hvort ég ætti að kaupa blá eða bleik. Það er auðvitað alveg í þínum anda að vilja ekki hefðbundinn stelpulit!

Tungutorg

2008-04-04T17:36:00.002+01:00

Ég fór að gamni inn á Tungutorgið og sló inn þennan texta:
Köttur úti í mýri setti upp á sér stýri, úti er ævintýri.
Þetta er afraksturinn:
A cat out in the marsh installed on oneself controls, out is an adventure.
Mér finnst þetta með stjórntækin sérlega athyglisvert.
Hafið það gott um helgina en gangið hægt um gleðinnar dyr

Mótmælaaðgerðir

2008-04-04T12:18:00.002+01:00

Það er ekkert spaug fyrir sjálfstætt starfandi fólk þegar útgjöld við reksturinn hækka upp úr öllu valdi en tekjurnar standa í stað. Þess vegna styð ég flutningabílstjóra heilshugar. Hins vegar dytti mér ekki í hug að mæta á mínum "fjallabíl" í mótmæli jeppaeigenda. Við hjónin ákváðum að kaupa okkur jeppa vitandi vits að hann eyddi meiru en litli eyðslugranni fólksbíllinn sem við áttum fyrir og ef við stæðum ekki undir rekstrinum hefðum við einfaldlega ekki efni á að eiga hann, svo einfalt er það.
En mikið vildi ég að við stelpurnar hefðum efni á að taka einkaþotu þegar við förum til Sardiníu.

Vinir Hannesar

2008-03-29T11:36:00.004Z

Ég hélt að vinir Hannesar væri nógu efnaðir til að snýta 3,1 millu út úr nefinu á sér eins og ekkert væri. Hefur fall krónunnar virkilega haft þau áhrif að þeir þurfi að ganga um með betlibauk?
Annars ætla ég rétt að vona að enginn sé það heimskur að honum detti í hug að taka þátt í þessu.
Það var ekki annað.
Njótið helgarinnar í sólskininu.

Að páskum afstöðnum

2008-03-25T20:22:00.002Z

Það fór lítið fyrir hátíðleika páskanna hér á Tjarnarbóli. Eiginmaðurinn að skrifa ritgerðir og afla heimilda í þær og frúin að vinna á fullu. Ég mannaði mig ekki einu sinni í að bjóða þeim hluta fjölskyldunnar sem býr hér í nágrenni við okkur í mat yfir hátíðina, enda sömu annirnar á þeim bæ. Þar að auki kom sonardóttirin ekki frá Svíþjóð fyrr en laugardaginn fyrir páska, en hún verður nú heima í þrjár vikur svo það ætti að gefast tími til að ná öllum saman. Ég vildi bara frekar gera það fyrr en seinna - faðir hennar fer held ég af landinu upp úr mánaðamótunum, man ekki alveg hvenær. En þetta voru sem sagt hinir ágætustu páskar, það er óþarfi að vera alltaf með tilstand, við höfðum það gott hérna hjónakornin. Það eina sem olli vonbrigðum var páskalambið sem við freistuðumst til að kaupa. Þannig er að við erum frekar tortryggin út í forkryddað kjöt en um daginn freistuðumst við til að kaupa einiberjakryddlegið lambalæri sem var aldeilis frábært. Og í bjartsýniskasti út af því keyptum við kryddlegið páskalamb, lítið læri sem átti að duga vel í matinn handa okkur einu sinni og nógur afgangur í eitthvað létt daginn eftir. En þvílíkur vibbi sem þetta krydd var, alveg ferlega væmið og klígjulegt. Það var sem sagt meira en nógur afgangur, en af því að ég er alin upp við að það sé ljótt að henda mat var restinni auðvitað stungið inn í kæliskáp og verður þar trúlega þar til allt fer að mygla því það er í lagi að henda skemmdum mat. Ég skil ekki af hverju góður matur er vísvitandi gerður vondur. Eitt er alveg öruggt, það varður langt þangað til ég kaupi eitthvað forkryddað aftur.

Til hvers?

2008-03-18T19:48:00.002Z

Ég hef hingað til talið Illuga Jökulsson þokkalega skynsaman en eftir að hlusta á hann og Tamimi í sjónvarpinu áðan greindi ég enga skynsemi hjá téðum Illuga og ekki heldur hjá andmælandanum. Myndbirting sem þessi þjónar engum tilgangi nema vekja sundrung hjá annars þokkalega samheldinni þjóð. Vill ritstjórinn kannski koma af stað borgarastyrjöld? Þótt eitthvað sé leyfilegt er ekki þar með sagt að endilega þurfi að gera það. Reyndar er ég ekki íslamstrúar en kannski myndi ég íhuga það til þess eins að sýna samúð. Og þó, ég vil tilheyra trúflokki samkvæmt því sem ég trúi - ekki bara til að ákveðinn söfnuður fái gjöldin mín eins og sumir gera og mótmæla svo að um söfnuð sé að ræða. En þetta var nú reyndar útúrdúr.
Allah akbar.

Áhyggjur út af engu

2008-03-18T12:33:00.002Z

Af því sem ég skrifaði hérna í morgun vil ég bara taka fram að það er gott að þurfa ekki að hafa áhyggjur út af öðru en hækkunum á utanlandsferðum. Hjá mörgum er lífið nefnilega ekki bara húllumhæ og fíflagangur eins og gömul vinkona mín og samstarfskona sagði alltaf. Ég er sem sagt ekkert að kvarta.
Vildi bara taka þetta fram ef einhver kynni að hafa misskilið mig.

Að hika er sama og tapa

2008-03-18T10:12:00.002Z

Við Ella erum búnar að tapa stórfé á falli krónunnar af því að við gengum ekki frá septemberferðinni til Sardiníu um leið og við pöntuðum og greiddum inn á íbúðina. En það verður víst að hafa það og nú kemur hún eftir vinnu í dag og við neglum þetta niður. Ég þori bara ekki að fara inn á síðu Ryanair til að gá hvað flugið kostar í pundum - líklega eru öll tilboð löngu á þrotum. Og New York ferðin okkar hjónanna í júní hlýtur að hækka svakalega, ég held að verðið sem ég fékk á hana hafi miðast við gengi í nóvember. En skítt með það - við hljótum að græja þetta, það virðist nóg vinna fram undan á öllum vígstöðvum, og þessi ferðalög verða áreiðanlega peninganna virði.
Hafið það svo gott í dymbilvikunni og njótið páskanna.

Furðulegur fjandi og góður endir

2008-03-13T20:08:00.004Z

Það er furðulegt hvað sumt fólk sem ég þekki ekki neitt getur farið í fínu taugarnar á mér og rétt áðan voru tveir slíkir unglingspiltar að láta dæluna ganga á Skjá einum. Það sem bjargaði mér var að síminn hringdi og ung stúlka spurði eftir eiginmanninum. Ég spurði á móti, kannski svolítið hryssingslega, hvort hún væri að selja eitthvað og ætlaði að benda henni á að það væri merkt við okkur í símaskránni að sölufólk mætti ekki hringja. Stúlkan afsakaði sig og sagðist vera að hringja frá VÍS og ætla að bjóða okkur uppfærslu á tryggingunum okkar. Þá sljákkaði í mér, henni var líklega heimilt að hringja þar sem við erum í viðskiptum við fyrirtækið og þar sem við höfum einmitt verið að ræða um að fá okkur víðtækari tryggingu, spurði ég bóndann hvort hann vildi ekki ræða við stúlkuna. Hann baðst hins vegar undan og bað mig að sjá um málið. Og það þarf ekki að orðlengja það að stúlkan var ákaflega viðræðugóð og nú höfum við fengið mun víðtækari tryggingu en við höfðum, þurfum m.a. ekki að ferðatryggja okkur sérstaklega sem kemur sér vel fyrir fólk með ólæknandi ferðabakteríu, og auk þess var innbústryggingin hækkuð í viðunandi horf. En svo er auðvitað óvíst ef eitthvað kemur fyrir að maður fái nokkuð út úr tryggingunum, en den tid den sorg. Það er alltént þægilegt að vita af því að við séum sæmilega tryggð. Maður tryggir ekki eftir á, sagði maðurinn.

Góður pistill

2008-03-09T23:19:00.003Z

Reiðilestur Einars Más Guðmundssonar í sjónvarpinu í kvöld um "bókmenntaþáttinn" Kiljuna var eins og talaður út úr mínu hjarta. Helst vildi ég geta tekið í höndina á honum og þakkað honum kærlega fyrir orð í tíma töluð.
Vona bara að fleiri séu sammála mér um þetta.

Smáhugleiðing

2008-02-25T10:46:00.002Z

Þá tókst Íslendingum eina ferðina enn að velja lag í Evróvísjón sem er alveg eins og öll hin og Barbie strákurinn og mamma hans, eins og eitt leikskólabarnið komst svo skemmtilega að orði í einum undanúrslitaþættinum, fara til Serbíu fyrir okkar hönd. Ég veit ekki hvort verra hefði verið að senda laglausu söngkonuna og beru strákana í Hey, hey, hey í gríni, en þau í fullri alvöru og halda að við eigum séns. Og ég veit ekki hvort fer meira í taugarnar á mér, fólk sem er tapsárt eða fólk sem fyllist sigurhroka. En auðvitað kemur mér þetta hreint ekkert við. Annars vorum við, yngri sonurinn og ég, búin að ákveða að fara einu sinni og fylgjast með Evróvísjón, ég man bara ekki alveg hvaða ár höfðum ákveðið. Það er orðið dálítið langt síðan svo kannski verður það næsta vor og þá væri auðvitað ágætt að sigurvegararnir í Serbíu væru úr vestur eða norður Evrópu.

Hvar var Kjartan Gunnarsson?

2008-02-17T22:47:00.001Z

Hvar var Kjartan Gunnarsson spyrja þau Oddný Sturludóttir og Egill Helgason í Fréttablaðinu í dag. Það vill svo til að ég get svarað því. Á þeirri stundu sem þau eiga við, þ.e. þegar gamli góði Villi var að halda blaðamannafundinn var téður Kjartan staddur í þvottahúsinu Fönn í Skeifunni. En hvort hann var að sækja tau í þvott eða föt í hreinsun get ég ekki sagt til um því ég mætti honum í dyrunum þungum á brún þegar ég var að fara þaðan út.
Þá vitið þið það.

Maður lendir nú í ýmsu

2008-02-11T20:46:00.000Z

"Hann var góður drengur hann Gorgur litli þar til hann lenti í ferðalögum," sagði Kristín í Hringjarabænum (eða var það amma í Brekkukoti?) um Garðar Hólm.
"Hann var góður drengur hann Villi litli þar til hann lenti í þessu REI-máli," segi ég bara.
Annars hef ég sjálf lent í einu og öðru, yfirleitt fyrir eigin klaufaskap eða heimsku og alltaf þurft að bíta á jaxlinn og taka afleiðingunum.
En ég er auðvitað ekki fyrrverandi og tilvonandi borgarstjóri.
Amen og hallejúja. Hafið það gott og farið varlega í vetrinum.

Saltkjöt og baunir, túkall!

2008-02-06T13:38:00.000Z

Mikið rosalega var gott að fá saltkjöt og baunir þegar ég kom heim af kóræfingu klukkan að verða níu í gærkvöldi. Og eiginmanninum tókst að hafa þær fullkomnar. Þetta voru einfaldlega bestu baunir sem ég hef fengið í mörg ár og ég er strax farin að hlakka til sprengidagsins að ári liðnu, enda borðaði ég næstum því yfir mig. En bolludagur og sprengidagur eru að baki og nú tekur við fiskur og grænmetisfæði fram á vor! Eða þannig.
Það var stuttur fundur eftir kóræfinguna í gær með New York förunum og við fengum nóturnar að Carmina Burana. Fyrsta æfingin verður á sunnudaginn kemur og ég hlakka mikið til, það er ótrúlega gaman að fást við svona erfitt verkefni og tilhlökkunarefni að fá að flytja það í Carnegie Hall á sumri komanda, nánar tiltekið 14. júní næstkomandi.
Og nú fer kuldanum víst að linna, það er held ég spáð rigningu á morgun, vonandi bara það mikilli að allan snjó taki upp áður en frystir á ný. Það er svo sem varla hægt að segja að það sé snjór hér í höfuðborginni, rétt smáföl og allar umferðagötur marauðar, Nesvegurinn alveg auður en smásnjór á Tjarnarbólinu.
Ekki meira að sinni, lifið heil.

Grín?

2008-02-04T10:35:00.000Z

Einhver Halldór Eiríkur S. Jónhildarson skrifar í Velvakanda í Mogganum í dag. Mér er spurn hvort þetta eigi að vera grín en pistillinn er því miður ekkert fyndinn.
Hvað haldið þið?

Brrr.....

2008-02-03T12:53:00.000Z

Í gær var kalt. Í dag er ekki eins skítkalt svo við drifum okkur í sund og hvílík dásemd. Og ég tók mig vel úr í nýja sundbolnum sem ég keypti á Tenerife. Annars sýnist mér að það verði ekkert lát á kuldanum, ég sé ekki betur en að það verði frost langt fram í vikuna. Er reyndar svolítið spæld því einhverra hluta vegna hélt ég að það kæmi rigning á morgun en það var greinilega reginmisskilningur. Mér finnst rigningin nefnilega góð en í þeim hópi eru víst sárafáir. Í dag þarf ég að hringja í tvo frændur og boða á ættarmótsfund Rauðhyltinga í næstu viku. Nú á að láta kyndilinn ganga til næstu kynslóðar svo við gamlingjarnir getum bara slakað á.
Ekki fleira að sinni. Lifið heil.

Veiðimennska

2008-01-28T17:37:00.000Z

Í gær sjá ég í sjónvarpinu fjallað um námskeið sem ég væri alveg til í að skella mér á. Austfirðingar eru farnir að halda skotnámskeið fyrir konur og hyggjast fara með þau um landið, m.a. hingað á höfuðborgarsvæðið. Alveg sé ég mig í anda ösla um fjöll og heiðar (í bleikum felubúningi ) og fella hreindýr eða rölta um Hellisheiðina með haglara og veiða jólarjúpurnar. Ég treysti mér nefnilega alveg til að veiða það sem ég borða - og svo væri gaman að geta fært ættingjum og vinum eins og í eina máltíð. Ég er nú samt hrædd um að ekkert verði af þessu, hef varla efni á að kaupa mér haglara, hvað þá heldur hreindýrariffil og svo kostar veiðikortið sitt. En maður má auðvitað láta sig dreyma. Allavega finnst mér heilbrigðara að veiða sér til matar heldur en að fara til Afríku eða Asíu og skjóta ljón og tígrisdýr til að láta stoppa upp og stæra sig af þegar heim er komið.
Annað var það ekki að sinni.

Nóg boðið...

2008-01-26T11:52:00.001Z

Mér er gersamlega nóg boðið núna. Ekki má maður bregða sér út fyrir landsteinana í fáeina daga svo ekki verði allt vitlaust heima á Fróni. Við komumst reyndar aðeins á netið þarna úti og sáum meðal annars að Bobby Fisher væri dáinn og einhverjir snillingar vildu að hann yrði jarðsettur í þjóðargrafreitinum á Þingvöllum. Næstu fréttir sem við fengum voru svo um nýja borgarstjórann og brallið í kringum hina hljóðu hallarbyltingu í Ráðhúsinu. Ég verð að segja að mér finnst sá nýi hreint ekki gæfulegur og svo á Villi að taka við af honum eftir árið. Hverju skyldi honum þá takast að klúðra? En þar sem alþjóð var svo eftirminnilega sýnt fram á minnisleysi téðs Villa fyrir þremur mánuðum er, held ég, nokkuð ljóst að hann er búinn að steingleyma því að hafa nokkurn tíma klúðrað nokkru í borgarmálunum. Annars var hann hinn besti drengur í gamla daga, mig uggir hreinlega að elliglöp séu tekin að hrjá hann. Fyrsta embættisverk borgarstjórans var svo að kaupa kofana á Laugaveginum fyrir hálfan milljarð eða svo - var ekki sagt að kaupverðið yrði ekki gefið upp? En það hlýtur þó að koma fram í ársreikningum borgarinnar þegar þeir verða lagðir fram á næsta ári. Og svo er Bingi hættur í stjórnmálum blæðandi á bakinu. Ég verð nú að segja að mér finnst ekkert merkilegt og engum koma við þótt kosningasjóður Framsóknar hafi keypt á hann jakkaföt fyrir kosningabardagann og reyndar ekki á hann einan, fleiri fengu sömu meðferð, en trúlega ekki sá sem kastaði fyrsta steininum. Ef menn vilja að frambjóðendur gangi þokkalega til fara finnst mér þetta bara sjálfsagt mál - á kannski æskilegur frambjóðandi að neita því að taka sæti ofarlega á lista af því að hann á bara gallabuxur og boli og hefur ekki efni á að kaupa sér jakkaföt? Ekki svo að skilja að ég haldi að Bingi hafi ekki verið í þokkalegum efnum.
Mikið lifandis ósköp er ég fegin að búa á Seltjarnarnesi þótt hér hafi íhaldið verið við völd lengur en elstu menn muna. Maður veit þó altént að hverju maður gengur.

Annars var frábært að vera á Tenerife, verst að lenda nokkra daga í fjandans sandstormi frá Sahara - reyndar olli sandurinn okkur engum óþægindum en mistrið sem fylgdi var leiðinlegt. Og það var ekki norðanstrekkingur eins og hér heima, við gátum farið í gönguferðir, setið á útikaffihúsum í hlýrri golunni og spókað okkur léttklædd. Staðsetningin á hótelinu var frábær, maður gekk beint út í iðandi mannlífið á götunni. Íbúðin var rúmgóð og indæl, vel búin húsgögnum, leirtaui og þess háttar, en ég held að í henni hafi verið einhver slæðingur því erfiðari og meira krípí draumfarir hef ég aldrei á ævinni haft - veit reyndar ekki í einu tilfellinu hvort heldur ég var sofandi eða vakandi eða kannski á milli svefns og vöku. En ekki meira um það, hér á Tjarnarbóli er enginn slæðingur og nú þarf ég að fara að koma mér í vinnugírinn.

Sunnudagsblús og sófasett

2008-01-13T17:24:00.001Z

Það er ekki gott að hafa of mikið að gera en leiðinlegt að hafa ekkert fyrir stafni eins og raunin hefur verið í dag. Við byrjuðum daginn að sjálfsögðu í Sundlaug Seltjarnarness (og sturturnar eru ekkert að lagast, ýmist of heitar eða of kaldar) og svo lagðist bóndinn í sjónvarpsáhorf og ég fletti blöðunum. En svo tókst okkur að rífa okkur upp og brunuðum í Hafnarfjörð og sáum sýninguna sem er í Hafnarborg. Hún var afar fjölbreytt og skemmtileg og ég mæli alveg hiklaust með að fólk drífi sig í Fjörðinn og skoði menninguna. Kaffistofan í Hafnarborg var lokuð og hafnfirski vinurinn ekki heima svo kaffilaus yfirgáfum við plássið en síðan datt okkur í hug að kíkja í Smáralindina og fá okkur kaffi þar. Eftir smárölt um staðinn var komið að kaffihúsinu en þá var svo löng biðröð þar að við nenntum ekki að bíða og fórum heim án kaffis. Nú er spurningin bara hvort ég nenni að laga kaffi eða láti það einfaldlega vera - er ekki bara ágætt að sleppa öllu kaffiþambi?

Ég var víst aldrei búin að nefna að við hjónin smelltum okkur á nýtt sófasett (3+2) á mánudaginn var - fengum súpergóðan díl í Pier. Nú er það gamla komið í Sorpu en það nýja skreytir stofuna svo ljómandi fallega að hún lítur næstum út eins og stássstofa hjá fínu fólki. Við þurfum líka reyndar að kaupa okkur borð við það, gömlu borðin eru orðin svo óttalega illa farin, en það bíður þar til við höfum sleikt sólina á Tenerife og erum komin aftur heim í kuldann.

Gleðilegt ár!

2008-01-06T13:32:00.000Z

Gleðilegt ár, kæru vinir og ættingjar til sjávar og sveita!
Vonandi ber nýja árið margt gott í skauti sér, en eftir svona frábært ár eins og 2007 verður erfitt að toppa það. Auðvitað er margt í bígerð á nýju ári sem væntanlega verður skemmtilegt og jafnvel ógleymanlegt, en það er aldrei að vita hvað framtíðin færir manni og best að vita sem minnst - eða þannig.
Jólin og áramótin á þessu heimili liðu í friði og ró með fjölskyldunni eins og vera ber og maður er svona rétt að komast í hversdagsgírinn á ný. Eiginmaðurinn þvertók fyrir að við tækjum jólaskrautið og ljósin niður í dag, það skal fá að standa út jólin. Gott mál.
Nú get ég upplýst að þann 14. júní n.k., ef Guð lofar, mun ég standa á sviði Carnegie Hall í New York, ásamt ég veit ekki hve mörgum fleiri, og taka þátt í flutningi á Carmina Burana undir stjórn Garðars Cortes (eldri auðvitað). Æfingar munu hefjast fljótlega og ég hlakka mikið til. Ég vona bara að þær byrji ekki fyrr en við hjónin erum komin til baka frá Tenerife, en það fer að styttast í ferðina þangað. Það verður ansi mikið að gera hjá mér þar til við förum, verst að ég er orðin svo skrambi löt eftir öll þessi rólegheit.
Vafalaust verður eitthvað fleira skemmtilegt á dagskrá hjá mér á komandi ári, svo sem ferðalag um Strandir, en mér finnst þetta alveg nóg í bili. Frá öðrum uppákomum verður skýrt þegar og ef til þess kemur.
Góðar stundir.

Milli jóla og nýárs

2007-12-29T14:09:00.000Z

Mér finnst tíminn milli jóla og nýárs alltaf svolítið skrýtinn, svona þegar tvær hátíðir ná saman, eða önnur hátíðin fellur inn í hina, því jólunum lýkur auðvitað ekki fyrr en á þrettándanum.
En jólin voru auðvitað yndisleg eins og alltaf, málið er að vera ekki með neinar væntingar, jólin koma nefnilega innan frá hvað sem er í matinn og hverjar svo sem gjafirnar eru. Það var gott að eyða aðfangadagskvöldi með fjölskyldunni og það var líka gott að koma heim um miðnættið og hella sér út í lestur. Ég fékk nefnilega bækur í jólagjöf og þar að auki snyrtidót - en rúsínan í pylsuendanum var grísinn syngjandi sem ég fékk frá jólasveininum - eða öllu heldur eiginmanninum. Hann situr núna á borðstofuborðinu og einu sinni á dag syngur hann fyrir mig "My Girl" með undurljúfri svínsröddu.
Og nú eru áramótin á næsta leiti, við erum búin að viða að okkur því sem við þurfum með villibráðinni og nú taka við vangaveltur um matreiðsluaðferð. Ég hallast að því að marinera hreindýravöðvann í olíu og jurtakryddi í fáeina tíma, brúna aðeins á pönnu og stinga svo í ofninn.
Sem sagt, við á Tjarnarbóli ætlum að taka nýja árinu opnum örmum en ég er alveg hætt að heita neinu um áramótin - er ekki málið bara að reyna eftir bestu getu að vera almennileg manneskja?

Jólin, jólin alls staðar

2007-12-23T22:52:00.001Z

Já, nú eru jólin alls staðar á fjórðu hæðinni hér á Tjarnarbóli. Jólatréð í stofu stendur, en það glampar ekki á stjörnuna heldur á Borgarnesengilinn á toppnum. Gamalt og nýtt jólaskraut er komið á sinn stað og eldhúsglugginn hefur ekki verið svona fallegur hjá mér í mörg ár, svo er Glitni fyrir að þakka. Kannski ég setji bara skilti í gluggann: "Þessi eldhúsgluggi er í boði Glitnis." Hangiketið var soðið og fyrsta portion snædd í kvöld og smakkaðist svona líka vel, ég hlakka til að snæða afganginn á jóladag.
Í fyrsta sinn í rúmlega fjörutíu ár borðum við ekki jólamatinn heima. Frumburðurinn og hans ágæta kærasta verða með okkur gömlu hjónin í mat - og hann ekki af verra taginu - hreindýrasteik af læri sem var reyndar úrbeinað hér í eldhúsinu í fyrrakvöld. Á móti koma þau í málsverð til okkar á annan í jólum. Ég hef á tilfinningunni að þetta verði aldeilis ljómandi hugguleg fjölskyldujól.
Kæru vinir sem þetta lesið, ég óska ykkur öllum gleðilegra jóla og megi þið vera umkringd friði og kærleika.

Hégómi

2007-12-17T14:59:00.001Z

Á aðventunni fyrir ansi hreint mörgum árum, þegar yngri sonur minn hefur verið svona fjögurra eða fimm ára gamall, var honum mikið í mun að gefa móður sinni eitthvað fallegt og þráspurði hvað ég vildi fá í jólagjöf. En eins og svo oft var það ekkert sérstakt sem mig langaði í, ég vissi að ég fengi trúlega einhverjar forvitnilegar bækur og hlakkaði til að slaka á yfir hátíðisdagana við lesturinn. Svo þar af leiðandi svaraði ég yfirleitt: "Bara einhvern hégóma, elskan mín." Dagarnir liðu og jólin nálguðust og þar kom að eiginmaðurinn hélt í bæinn með synina svo þeir gætu keypt jólagjöf handa mér. Hann vissi auðvitað í hvers konar búðir væri réttast að fara og þegar feðgarnir stíga inn í stóra snyrtivörubúð í Austurstrætinu kemur afgreiðsludama á móti þeim og spyr hvað hægt sé að gera fyrir þá. Áður en bóndinn gat komið upp orði var sá litli fjótur að bera upp erindið. "Við ætlum að fá einhvern hégóma handa mömmu." Þetta vakti víst mikla athygli allra viðstaddra og jólagjöfin mín í þetta sinn var stórt glas af uppáhaldsilmvatninu mínu þá, L'air de Temps frá Ninu Ricci. Það var vissulega hégómi sem mér þótti vænt um.
Það skal tekið fram að þótt drengurinn sé nú kominn á fertugsaldur er hann enn býsna naskur að finna einhvern hégóma handa mömmu sinni.

Velkomin heim

2007-12-11T19:45:00.000Z

Mér finnst alltaf svo notalegt að heyra sagt: "Góðir farþegar, velkomnir heim," þegar maður kemur frá útlöndum. Þótt það sé gaman að skreppa aðeins burt er samt alltaf best að koma heim. Já, ég var nefnilega að koma frá Kaupmannahöfn aðfaranótt mánudagsins eftir vellukkaða ferð til fyrrverandi höfuðborgar okkar. Ég þurfti sem sagt að vakna klukkan fjögur á fimmtudagsmorguninn og Jón skutlaði mér suður í Kópavog til kórsystur minnar sem ók okkur síðan til Keflavíkur. Sem betur fer hafði ég getað sofið í rúma fjóra tíma um nóttina svo ég var ekki átakanlega illa haldin og svo tókst mér að blunda aðeins á leiðinni út. Ég var þar af leiðandi ekki alveg tilbúin að leggja mig þegar á Hótel 27 kom, um hádegisbil að dönskum tíma. Við herbergisfélagarnir fórum því í gönguferð niður á Strik og lituðumst aðeins um, en vorum ákveðnar í að vera komnar aftur upp á herbergi um fjögurleytið til að hvíla okkur undir óperuna um kvöldið. Við klæddum okkur í okkar besta púss og borðuðum kvöldverð á ljómandi góðu veitingahúsi rétt hjá hótelinu og tókum svo bíl þaðan út í Óperuna í Holmen. Og nýja óperuhúsið þeirra Dananna er í einu orði sagt stórkostlegt. Glæsileg hönnun sem er heill kafli út af fyrir sig og ég ætla ekki að lýsa hér nánar. Og það var gaman að sjá fallegu ljósakúlurnar sem Ólafur Elíasson hannaði í húsið. Merkilegt nokk var ég óforvarendis kynnt fyrir móður Ólafs áður en ég hélt heim og gat sagt henni hvað ég hafði orðið hrifin af þessari sköpun hans. Og svo ég hætti nú að tala um húsið og hönnunina var uppsetningin á Don Carlos næstum ólýsanleg upplifun. Tímalaus og gat gerst hvar sem er í heiminum, Spánn var auðvitað landið, en áherslan var samt á ógninni sem auðvitað leynist svo víða. Ég sá Kristinn okkar Sigmundsson í anda sem inquistatorinn - en sá sem fór með hlutverkið stóð auðvitað líka vel fyrir sínu, Kristinn er bara eftirsóttur í hlutverkið. Og söngvararnir fóru allir með hlutverk sín eins og best verður á kosið. Ég sat sem bergnumin í rúma þrjá tíma og það segir nokkuð mikið um stykkið. Það var gott að leggjast út af um kvöldið og við stöllurnar sváfum yfir okkur næsta morgun og misstum af morgunverðinum. Þá kom sér vel að vera vel kunnug borginni svo við fórum bara á H.C Andersen café sem var þarna rétt hjá og fengum okkur ágætt morgunkaffi. Eftir það fór ég með Hólmfríði herbergisfélaga í göngu um Istedgade sem er orðin ansi breytt, pornóið er bara rétt við endann sem er nær járnbrautarstöðinni og svo taka við skemmtilegar búðir og hönnuðir með vinnustofur. Ég hafði næstum keypt mér slá með hlébarðabót af ungum hönnuði en ákvað að athuga hvort ég héldi áfram að hugsa um hana þar til daginn eftir - og svo var ekki. Slánnar góðu fær því einhver önnur að njóta, en falleg var hún. Þegar við vorum komnar nógu langt upp Istedgade fórum við yfir á Vesterbrogade og litum í búðirnar þar (herbergisfélaginn þekkti Kaupmannahöfn nefnilega ekki neitt) og þar keypti ég mér úlpu, bol og skó - auðvitað á miklu betra verði en hefði fengist á Strikinu. Um kvöldið fórum við nokkuð margar á elsta ítalska veitingahúsið í Köben og ég áttaði mig á að ég hafði komið þar áður. Þar borðuðum við saman og sungum við góðar undirtektir gestanna (flestra) og veitingastjórinn, eða tannálfurinn eins og við kölluðum hann, söng líka, bæði einn og dúetta með Hönnu Björk. Hún sló auðvitað í gegn eins og hennar var von og vísa. Farið var í rúmið um miðnættið og að þessu sinni var vaknað í morgunverðinn daginn eftir, sem var laugardagur.
Morgunverðurinn á Hótel 27 var býsna góður og fjölbreyttur og ég get mælt með þessu hóteli, það er í Löngangsstræde rétt við Ráðhústorgið. Ég frétti svo að gamall vinnufélagi minn er umboðsmaður fyrir hótelið og því er það mikið sótt af Íslendingum. Mér dettur í hug að þetta sé Missionshótelið í Löngangsstræde sem búið er að gera svona nýtískulegt. Á laugardaginn hafði Hólmfríður ákveðið að hitta dóttur sína og fara með henni í verslunarmiðstöðina Fields svo ég ákvað að vera ekki að hengja mig á neina eða neinar úr hópnum og njóta dagsins ein í rólegheitum og það gerði ég. Ég gekk niður Strikið og skoðaði þar í búðir, rölti svo í rólegheitum um jólamarkaðinn í Nýhöfninni og keypti eitt og annað smávegis. Aftur upp á hótel að hvíla mig aðeins og hélt svo áfram göngunni eftir að hafa fengið mér léttan hádegisverð á H.C. Andersen café. Kaupmannahöfn er alltaf jafn aðlaðandi og þar er hægt að vera eins og heima hjá sér. Ég velti fyrir mér að taka strætó út á Nörrebro en taldi svo skynsamlegra að fara heim og hvíla mig undir kvöldið því þá fórum við í julefrokost í Gröften í Tívolí og skoðuðum svo jólamarkaðinn þar, sem auðvitað er algert ævintýraland. Og vitaskuld keypti ég jólakúlur og fleira smáræði sem tilheyrir jólunum.
Á sunnudagsmorguninn skrapp ég eftir morgunverðinn og keypti slatta af ostum (dönskum Havarti, frönskum Brie og jólaosti) til að fara með heim. Ekki af því að þeir séu eitthvað betri en íslenskir ostar en ég fæ tvo Havarti í Danmörku fyrir minna verð en einn slíkan hér heima. Svo var bara pakkað niður og tékkað út af hótelinu. Við þurftum að fá að geyma töskurnar og konan sem sá um að taka á móti þeim var vægast sagt frekar úrill yfir öllum þessum farangri - það voru nefnilega fleiri en við í þessum sporum. Við Hólmfríður kíktum aðeins í búðir og hún keypti gjöf handa dóttur sinni en ég lét mér nægja að skoða. Svo fengum við okkur smörrebröd í hádegisverð og svo heim á hótel að skipta um föt fyrir tónleikana. Þá fyrst varð vinkonan í farangursmóttökunni ergileg. Hún hélt nefnilega að við værum að koma til að taka töskurnar en þegar ég sagði að það yrði ekki gert fyrr en klukkan hálfsjö heimtaði hún að fá að tala við skipuleggjandann, sem auðvitað fullvissaði hana um að það hefði verið gert ráð fyrir þessu þegar hótelið var bókað svo blessuð konan varð að sætta sig við það. Við urðum svo að skipta um föt á snyrtingunni í lobbíinu og sumar létu sér nægja að gera það í almenningnum. Svo var farið með rútu í St. Pauls kirkjuna og tekin létt æfing en tónleikarnir voru klukkan fjögur. Jú, það mættu bara þó nokkrir í kirkjuna, flest auðvitað Íslendingar en einhverjir Danir slæddust víst með. Mér fannst mjög gaman að hitta þarna kæra, gamla vinkonu og geta spjallað aðeins við hana. Eftir tónleikana var farið á Hviids Vinstue og allar fengu sér glögg nema ég sem drakk bara rauðvín. Og þar var ég kynnt fyrir móður Ólafs Elíassonar sem var þar með konu sem ég þekki en hef ekki séð í ein þrjátíu ár og ég kalla það gott að við skyldum átta okkur hver á annarri. Við þrjár lentum á þvílíku spjalli að tíminn flaug áfram og svo var mál til komið að fara upp á hótel, sækja farangurinn og koma sér út á flugvöll. Og þegar á hótelið var komið var úrilla vinkonan farin heim svo það gekk ljúflega en frekar seint að fá töskurnar afgreiddar. Ég var orðin ansi orkulítl þegar á Kastrup var komið en eftir að hafa borðað svona líka ljómandi góða síldarfernu lagaðist ástandið. Flugið heim var á réttum tíma, við lentum í Keflavík nákvæmlega 00.20 eins og áætlunin sagði. Var samferða skemmtilegum konum í bæinn og komin heim um hálfþrjúleytið. Eiginmaðurinn tók vel á móti mér og haldið þið ekki að hann hafi verið búinn að laga til og gera svona ljómandi vel hreint. Ég þarf víst ekki að orðlengja að ég varð afar fegin, því þegar ég fór var frekar draslaralegt um að litast. Sofnaði samt ekki fyrr en klukkan að verða fjögur og var rosalega þreytt að mæta á æfingu klukkan fimm í gær en þreytan rjátlaðist af mér við sönginn. Nú er bara ein æfing eftir á morgun og svo tónleikarnir á föstudagskvöldið.
Og hér segi ég amen eftir efninu. Góðar stundir.

Nudduð og bjórdrukkin naut með þroskaðan tónlistarsmekk

2007-11-30T15:31:00.000Z

Lætur nýríka fólkið virkilega alltaf gera sig að fíflum? Hverjum dettur í hug að borga 16.000 krónur fyrir kílóið af nautakjöti? Mér er slétt sama þótt dýrin hafi verið alin á bjór, fengið nudd daglega og hlustað á klassíska tónlist. Ég veit ekki einu sinni hvort ég hefði lyst á bita ef mér væri boðið þetta lostæti - ég bæði frekar um peninginn, takk fyrir.

Morgunsturtan

2007-11-28T15:02:00.000Z

...var hreinn unaður. Næstum því tropical rain, ef heyrst hefðu hljóð í engisprettum og garg framandi fugla hefði ég getað ímyndað mér að vera stödd í regnskóginum.
Nú fer að styttast í Kaupmannahafnarferðina en við höfum ekki enn fengið farseðla. Það er víst allt orðið rafrænt nú til dags en fyrst allur hópurinn var bókaður í einu hlýtur sá eða sú sem það gerði að þurfa að prenta út e-miða fyrir okkur allar. Ég er búin að fá miða í óperuna á fimmtudagskvöldið að sjá Don Carlos og svo borðum við allar saman í Tívolí á laugardagskvöldið en annað er ekki fastákveðið hjá mér. Ég var að lesa mér til í gær um þessa uppsetningu á Don Carlos og óperan er víst látin gerast í nútímanum og fjalla um Guantanamo-fangelsið í stað spánska rannsóknarréttarins. Mjög athyglisvert og spennandi. Best að skella sér á netið og skoða þetta betur.
Þá er það ekki meira að sinni.

Þéttskipuð dagskrá

2007-11-27T10:24:00.000Z

Ég afréð að sleppa sturtunni í morgun. Eiginmaðurinn átti von á Valda, samstarfsmanni sínum, upp úr klukkan níu til að fara yfir verkin frá því í gærkvöldi og ég ákvað að drífa mig á fætur og sleppa sturtunni í stað þess að kúra í rúminu þar til gesturinn hefði kvatt. Jú, jú, Valdi kom og skoðaði það sem tölvan vann í gærkvöldi, fékk sér kaffi með okkur, kvaddi og fór. Svona tíu mínútum seinna hringdi gemsi eiginmannsins og að sjálfsögðu héldum við að það væri fyrrgreindur Valdi, en haldið þið að það hafi þá ekki verið langþráður pípari að boða komu sína. Þannig er mál með vexti að fyrir hartnær tveimur mánuðum keyptum við ný og flott blöndunartæki ásamt sturtu á baðið og þar sem ég á einkar vandvirkan og varkáran eiginmann vildi hann ekki vesenast í því sjálfur að skipta um tæki, ef hann skyldi nú gera eitthvað vitlaust. Var nú hafist handa við að hafa uppi á pípara sem gæti skotist til okkar og skipt um tækin en það var sko ekki einfalt mál. Sá fyrsti sagðist ekki hafa tíma fyrr en eftir áramót (allavega hreinskilinn sá), sá næsti lofaði að koma strax í næstu viku en er ekki farinn að láta sjá sig enn þá, næsti ætlaði að koma eitt kvöldið en lét ekki sjá sig, en á endanum fékk bóndinn nafnið á enn einum og hringdi í hann fyrir síðustu helgi. Sá sagðist geta komið "mjög fljótlega" og við brostum bara út í annað og héldum áfram að horfa á blöndunartækin og sturtuna sem staðið hafa hér á ganginum í nokkrar vikur. En sem sagt, þessi öðlingur er nú mættur á svæðið og væntanlega get ég smellt mér í nýju sturtuna seinna í dag áður en ég fer á kóræfingu.

Annað er það af okkur að segja að það hafa verið stanslaus partí að undanförnu, núna síðast var nóvemberfestin (festið?) á laugardaginn og ættmenni létu ekki á sér standa að mæta. Maturinn var frábær og stemmingin eins og best er á kosið. Við hjónin ásamt sonarsyninum fórum reyndar heim upp úr miðnættinu (elsti sonarsonurinn var hjá gömlu hjónunum yfir helgina) en þau hraustustu voru að til klukkan að verða þrjú um nóttina. Upp úr hádeginu á sunnudaginn mættum við frænkurnar svo til að ganga frá húsnæðinu, vaska upp og svoleiðis. Það gekk bara prýðilega vel, enda fólkið engir sóðar. Þessi salur, Félagsheimili Flugmálastjórnar við Nauthólsvíkina, er alveg rosalega fínn og ég vona svo sannarlega að við getum leigt hann oftar til hátíðahalda í framtíðinni.

Almennur fjárfestir

2007-11-06T20:47:00.000Z

Fyrir helgina fékk ég bréf frá bankanum mínum þar sem segir að hjá honum sé ég flokkuð sem almennur fjárfestir. Með þessu fylgdi eins konar krossapróf sem ég á að fylla út til að staðfesta að flokkunin sé rétt, en það er svo flókið að ég held að ég verði að fara í bankann og fá hjálp við það. Mér finnst bara fyndið að vera komin í tölu fjárfesta. Nú get ég litið stórt á mig og talað um okkur fjárfestana. Nú er bara spurning hvort ég þurfi ekki að kaupa mig inn í einvern group eða kannski investment til að mark verði tekið á mér.

Tíu litlir negrastrákar

2007-10-31T10:55:00.000Z

Álit mitt á útgáfu þessarar bókar er nákvæmlega það sama og á birtingu Múhameðsmyndanna í Jyllandsposten á sínum tíma. Auðvitað er útgáfan hvergi bönnuð með lögum og ástæðulaust að efna til bókabrennu en hún þjónar nákvæmlega engum tilgangi - nema kannski að særa.

Hopp og hí og tralala

2007-10-25T14:06:00.000+01:00

Það er víst alveg ljóst að það verður lítið lát á önnum okkar hér á Tjarnarbóli og hreint öruggt að fyrri hluti næsta árs verður ekki sérlega leiðinlegur. Einkar spennandi hlutir eru í vændum þótt ég segi ekki frá þeim alveg strax, en þeim fylgja annir og stúss og mikill söngur ásamt ferðalögum innanlands sem utan. En áður en allt það stúss tekur við ætlum við að bregða okkur til Tenerife í janúar til að stytta skammdegið aðeins og erum þegar búin að ganga frá ferðinni.
Mér skilst að fólk sé yfirleitt afskapalega ánægt með Tenerife svo það verður ekki leiðinlegt.
Og um helgina er ég að fara með BPW vinkonunum í haustferð austur í Ölfus. Við byrjum á Heilsuhæli NFLÍ í dekri og afslöppun og förum svo í bústaði skammt frá Hveragerði þar sem einhver dularfullur kokkur ætlar að elda handa okkur kvöldverð og síðan skemmtum við okkur við söng og gítarleik fram eftir kvöldi - eða jafnvel nóttu. Og ég ætla meira að segja að sleppa því að mæta "í beina" hjá Hemma Gunn á Bylgjunni á sunnudaginn til að geta skemmt mér án samviskubits. Magga vildi fá "þessar gömlu" og einhverjar ungar með sér í þáttinn til að plögga tónleikana okkar. Hausttónleikar Gospelsystra verða nefnilega á þriðjudagskvöldið - þeir verða bráðskemmtilegir og vonandi vel sóttir. Eftir tónleikana höldum við svo upp á tíu ára afmæli kórsins á Borginni.
Ég hvet alla sem lesa þetta að mæta í Fríkirkjuna í Reykjavík á þriðjudagskvöldið. Eitthvað af miðum er eftir og verða seldir við innganginn á kr. 1.500.

Annir og partí

2007-10-15T21:36:00.000+01:00

Þrátt fyrir gífurlegt annríki okkar hjónanna tókum við okkur frí á föstudagskvöldið og brugðum okkur í partí, þ.e. hið árlega haustgrill Hjaltastaðafélagsins. Við Inda frænka erum auðvitað nýjar í því ágæta húsfélagi og það var ekki hægt annað en að bregða sér á samkomuna og hitta fyrir aðra félaga. Við hjónakornin sóttum frænku og síðan var brunað suður í Kópavog þar sem samkvæmið var haldið. Ekki þarf að orðlengja að þetta var frábært kvöld, ljúffeng lambalæri með fínu meðlæti og á eftir kaffi og súkkulaði, Og félagsskapurinn var auðvitað það besta, bráðskemmtilegur og mikið hlegið og fíflast. Það verður örugglega ekki vandamál að vera í húsfélagi með svona góðu fólki, mér sýndist það ekki mjög smámunasamt. Eitt af því sem stungið var upp á í partíinu var að hóa saman Kanadaförunum með skylduliði og þess vegna fleirum og halda smáskrall. Og þar sem það er í tísku að halda októberfest ákváðum við að halda frekar nóvemberfest og auðvitað var undirbúningnum skellt á okkur Indu svo við verðum víst að fara að huga að einhverju skipulagi, reyndar ætlar Inghildur að sjá um myndagræjur svo hægt sé að vera með myndir á diskum til að sýna á skjá. En við sjáum nú til hvað verður úr þessu, það er alltaf svo auðvelt að ákveða, meira vesen að framkvæma.
Nú veitir víst ekki af að vera dugleg að vinna fram í tímann fyrst ég er að fara til Köben á aðventunni, við ætlum nefnilega að vera með aðventutónleika þar. Ég er meira að segja búin að kaupa miða í óperuna og fá þá senda. Ætla að sjá Don Carlos í nýju, fínu óperunni þeirra Kaupmannahafnarbúa. Jón er víst líka að fara til Köben um miðjan nóv. vegna myndarinnar um Jónas svo við förum bæði þangað tvisvar þetta árið en ekki þó saman.
Og svo erum við að spá í að komast saman í frí í janúar, helst að fara í sól og liggja þar með tærnar upp í loftið í viku eða tíu daga.
Nánar um það síðar.

Friðarsúla og fallin borgarstjóri

2007-10-11T21:06:00.000+01:00

Yoko færði oss friðarsúlu,
frið skal boða á jarðarkúlu,
en í borginni er barist víða,
bitur höggin lengi svíða.

Vilhjálmur væni er fallinn,
vesalings aumingja kallinn.
Spillingar datt hann í dallinn
svo drullugur varð á honum skallinn.

Bakarí, orðrómar og tómleikatilfining

2007-10-06T12:31:00.000+01:00

Í vikunni áttum við hjón leið um Kópavog og sem við vorum að aka einhverja götu þar hringdi gemsi eiginmannsins og þar sem hann er ekki með handfrjálsan búnað renndi hann inn í bílastæði fyrir framan bakarí eitt til að geta talað í símann. Ég sá um leið mikinn fjölda girnilegra brauða inn um gluggann og stökk út úr bílnum til að ná í ilmandi, nýbakað brauð. Ég hafði aldrei áður komið í þetta bakarí og þarna var úrval af brauðum og ég var ekki alveg viss um hvað ég ætti að velja. Sá mjög aðlaðandi graskersbrauð og spurði afgreiðslustúlkuna hvort það væru í því graskersfræ - það hefði líka getað verið niðurrifið grasker sbr. gulræturnar í gulrótarköku - en þá versnaði í því. Veslings stúlkan skildi ekki íslensku nógu vel. Auðvitað brá ég þá fyrir mig enskunni (Íslendingar halda að allir tali ensku) og spurði hvort það væri "pumpkinseed in the pumkinbread." En stúlkan skildi heldur ekki ensku og hljóp á bak við og náði í svuntuklæddan karlmann, líklega bakarann sjálfan, og hann gat svarað mér að það væru vissulega graskersfræ í brauðinu. Brauðið keypti ég síðan, brosti til stúlkunnar og sagði hátt og skýrt "takk fyrir" þegar ég kvaddi. Og bragðið samsvaraði útlitinu, brauðið var rosalega gott og það sem kom mest á óvart var verðið, stórt og mikið brauð á 190 krónur! Það sem ég vildi sagt hafa var að hefði nú bakarinn ekki verið við býst ég við að ég hefði bara bent á brauðið og keypt það. Eftir á datt mér í hug að það myndi auðvelda afgreiðslufólkinu ef það lægi frammi listi á afgreiðsluborðinu yfir innihald brauðanna svo sem vegna þeirra sem eru með ofnæmi, t.d. fyrir hnetum, eða fólk sem vill forðast sykurneyslu.

Og gott ef það var ekki þetta sama kvöld sem við sátum fyrir framan sjónvarpið þegar á einhverri stöðinni hófst þáttur sem heitir því þjóðlega nafni "Game TV". Líklega er allt of hallærislegt að kalla svona þátt einfaldlega Tölvuleiki eða Tölvuleikjaþáttinn. Þessum þætti stýra tveir drengir sem tala bæði hátt og hratt og hvor upp í annan - eða kannski er mitt gamla eyra orðið svona sljótt að geta ekki numið allan þennan hressleika á augabragði. En ég náði þó að annar talaði um að það væru uppi orðrómar um að eitthvað væri að fara að gerast - hvað það var er löngu horfið í gleymsku - og seinna varð öðrum að orði að margir fylltust tómleikatilfinninu við eittthvað, líklega þegar tilteknum leik væri lokið. Ég fæ alltaf gæsahúð þegar orðið tilfinning er hengt aftan í gott og gilt íslenskt orð eins og í þessu tilfelli tómleika. Svo talar fólk um öryggistilfinningu og gott ef ég heyrði ekki einhvern tíma orðið sorgartilfinning.
Hvernig er eiginlega móðurmálskennslu háttað í skólum núna? Eða kennslu í bókmenntum? Ég held að besta íslenskukennslan sem hægt sé að fá sé að lesa góðar bókmenntir.

Hugleiðing um leikskóla

2007-09-23T20:39:00.000+01:00

Nú er mikið rætt um mannekluna á leikskólunum og í framhaldi af því einkarekna leikskóla. Ein tillagan er að fyrirtæki setji á stofn leikskóla fyrir börn starfsfólksins - Leikskóli Baugs, Leikskóli Landsbankans, Leikskóli Kaupþings o.s.frv. Þegar ég heyri þetta dettur mér alltaf í hug ákveðið atvik. Þannig var að fyrir rúmum fjörutíu árum fórum við hjónin í skoðunarferð um Carlsberg-verksmiðjurnar í Kaupmannahöfn þar sem við vorum leidd í allan sannleika um bruggun bjórs, allt frá því að lagt er í kornið og þar til bjórinn er tilbúinn í flöskunni, og svo var að sjálfsögðu veitt vel af framleiðslunni. Og þótt það hafi kannski ekki verið beinn hluti af framsleiðsluferlinu var okkur líka sýndur leikskóli sem fyrirtækið rak fyrir starfsfólkið. Það fyrsta sem mér datt í hug var að þarna væri verið að ala upp næstu kynslóð verkafólks fyrir Carlsberg. Auðvitað sé ég núna að þetta voru bara mínir eigin fordómar og þarna hafa ugglaust verið við stjórn lærðir leikskólakennarar (eða fóstrur eins og það hét þá), börnunum trúlega liðið vel í þroskandi umhverfi og þetta hefur verið til mikilla hagsbóta fyrir foreldrana. Kannski er ekkert barnanna sem ég sá þarna við vinnu í verksmiðjunni núna og kannski vinna einhver þeirra þar og líkar vel, ekki síst að hafa örugga gæslu fyrir börnin sín.
Það sem ég vildi sagt hafa er, að til að mynda mér skoðun á hvort rétt sé að fyrirtæki reki leikskóla fyrir börn starfsfólks þyrfti ég að fara í aðra skoðunarferð til Carlsberg.

Bara að láta ykkur vita...

2007-09-10T11:22:00.000+01:00

...að bloggleysi undanfarinna vikna stafar ekki af því að ekkert hafi verið á seyði hjá hjónakornunum á Tjarnarbóli - heldur þvert á móti. Hér hafa verið gífurlegar annir á báðum vígstöðvum og margt að gerast, enda haustið farið að berja að dyrum og fastir liðir vetrarins smátt og smátt að taka völdin. Annars náðum við í endaðan ágúst að dvelja tvær nætur á Hótel Búðum, það var frábært eins og endranær. Veðrið hefði mátt vera betra en kom svo sem ekki að sök, Búðir eru frábærar hvernig sem viðrar. Við skruppum vestur í Haukadal og náðum í þetta sinn að skoða Eiríksstaði sem var bara virkilega athyglisvert og skemmtilegt. Í fyrra vorum við ekki á ferðinni fyrr en í byrjun september svo við gátum bara skoðað bæinn að utan og minjagripaverslunin var ekki opin, en hún er stórskemmtileg með fallegan og athyglisverðan varning.

Reyndar get ég sagt eina stórfrétt. Haldið þið að það hafi ekki kviknað í hérna á þriðjudagskvöldið í síðustu viku. Sorpgeymslan stóð í ljósum logum, slökkvilið og lögregla mætti á staðinn og það tókst nokkuð fljótt að slökkva, enda hafði sorpið verið tekið daginn áður svo það kraumaði ekki í öllum tunnunum, en auðvitað bráðnuðu þær allar og eyðilögðust. Líklegast hefur þetta verið íkveikja, sem mér finnst miður hugguleg tilhugsun. En við vorum það heppin að þótt loginn stæði upp alla ruslarennuna voru lúgurnar það þéttar að hvorki reykur né sót barst inn í stigaganginn - en þær voru auðvitað orðnar sjóðandi heitar. Daginn eftir komu menn á vegum Sjóvár að þrífa geymsluna, en það verður auðvitað að mála hana áður en hún verður tekin í notkun á ný. Bærinn skaffaði okkur svo svartan plastgám undir sorp og nú verða allir að halda á ruslinu út og koma því þangað.

En nú dugar þetta ekki, best að fara að vinna.

P.S. Ég er alveg hissa á allri umræðunni um nýju símaauglýsinguna, mér þykir hún nefnilega gersamlega húmorslaus og frekar ósmekkleg, en það er langt í frá að mér finnist hún þess virði að láta hana fara í taugarnar á mér.

Leiðrétting eða viðauki við síðari hluta

2007-08-24T22:37:00.000+01:00

Allt í einu mundi ég hvar við borðuðum næst síðasta kvöldið í Winnipeg. Mike frændi vildi endilega drífa alla á skandinavískt kvöld í The Scandinavian Center. Það verður bara að segjast að þetta var þrælskemmtilegt kvöld - ég borðaði danskar fiskibollur með rauðkáli - og við skellihlógum að frjálslegri meðferð kanadískra Skandinava á norrænu goðafræðinni og svo tókum við hraustlega undir þegar sungið var Það gefur á bátinn við Grænland, en eitthvað held ég að þrumuguðinn Þór hafi misskilið textann því hann kynnti lagið sem drykkjuvísu! Þarna var sem sagt Hal frændi mættur með Vi, vinkonu sinni, og sonum sínum þeim Mike og Paul, stjúpsyninum David og fjölskyldum þeirra. Þeir hafa indíánablóð í æðum og bera það með sér, alveg gullfallegir og skemmtilegir ungir menn. Seinni kona Hals var af indíánaættum en hún dó fyrir nokkrum árum. Þetta minnti mig eiginlega mest á skemmtikvöld hjá ungmennafélaginu en ég held að allir í hópnum hafi skemmt sér hið besta.

Ferðasaga - síðari hluti

2007-08-21T18:30:00.001+01:00

Best að halda ferðasögunni áfram áður en allt saman gleymist.

Dagur 5: Íslendingadagurinn.
Lagt af stað í býtið áleiðis til Gimli. Við hjónin létum samt rútuna bíða eftir okkur í 10 mínútur svo við gætum fengið okkur tvöfaldan espressó á Starbuck til að taka með - merkilegt að vestanhafs virðist ekki vera hægt að laga venjulegt kaffi sem bragð er að.
Til Gimli var ekki komið fyrr en "pareidið" var lagt af stað svo við sáum ekki herra Haarde og frú veifa til mannfjöldans. Reyndar frétti ég ekki fyrr en allt var afstaðið að ákveðin, einkar stjórnsöm kona þarna vestanhafs, hefði viljað láta The Red Hill Gang þramma á eftir bíl forsætisráðherrans! Eins gott að það kom aldrei til umræðu því ég hefði harðneitað því. En það var mikil upplifun að sjá þetta allt saman og þegar herlegheitunum lauk fórum við í garðinn þar sem skemmtiatriðin og sölutjöldin voru. Þetta voru auðvitað mikil hátíðahöld og margt skemmtilegt að sjá og heyra. Reyndar heyrðum við bara í Kirkjukór Húsavíkur og ræðu fjallkonunnar. Ætluðum reyndar líka að hlusta á Geir Haarde en það voru svo margir á undan honum að við ákváðum að labba aðeins út fyrir svæðið og niður að vatninu - sem er hreint ótrúlega stórt, rétt eins og úthaf. Þegar við komum svo til baka var Haarde búinn að tala og hafði honum víst bara mælst vel. Það skyggði svolítið á daginn að Ida frænka fékk aðsvif og var flutt á sjúkrahús. Þarna á hátíðinni voru ýmis sölutjöld og fólk að falbjóða varning en það merkilegasta sem ég keypti voru tvær bækur sem ég fékk áritaðar af höfundunum. Önnur var byggð á sögu ísknattleiksliðins fræga, Fálkanna, og höfundurinn áritaði hana fyrir mig handa Ísold. Hitt er ástar/spennusaga - Secrets Found in Gimli - og mér og höfundinum varð einkar vel til vina. Sagan er reyndar talsvert furðuleg en alls ekki leiðinleg og ég er hæstánægð með kaupin. Við stöldruðum við á Rauðholti áður en farið var heim að leita frétta af Idu. Sem betur fer hafði þetta ekki reynst alvarlegt og hún átti að fá að fara heim strax um kvöldið. Börnin hennar, þau Randy, Elaine og Richie voru kvödd með virktum og væntingum um að hittast aftur austur á héraði að tveimur árum liðnum. Þegar heim á hótel var komið vorum við hjónin svo lurkum lamin eftir alla gönguna og útiveruna að við treystum okkur ekki úr húsi og borðuðum því á veitingastaðnum á hótelinu. Maturinn var með afbrigðum góður og þjónninn sem þjónaði okkur einkar elskulegur og vildi allt fyrir okkur gera. Ef ég hefði beðið hann að halda á okkur upp á herbergi og hátta okkur hugsa ég að hann hefði gert það! Eins og endranær var afar gott að leggjast á koddann.

Dagur 6:
Þessi dagur var frjáls í Winnipeg en Jerry okkar var svo elskulegur að aka með okkur í stóra verslunarmiðstöð talsvert frá miðbænum og sem sannir Íslendingar þáðum við það að sjálfsögðu. Sitt hvað var keypt og þegar við vorum spurð hvaðan við værum og svöruðum að við værum frá Íslandi hefði mátt halda að við værum kóngafólk, eða minnsta kosti af aðalsættum. Íslendingar eru greinilega í hávegum hafðir á þessum slóðum. Seinnipartinn var litið í verslanir sem voru nær hótelinu og gerð góð kaup þar á ýmsum varningi. Ég fer ekkert að telja upp hvað við keyptum eða hvað við borðuðum, ég man ekki einu sinni lengur hvar við snæddum kvöldverð eða með hverjum. Kannski í þriðja skipti á Pasta la Vista - en ég held samt ekki.

Dagur 7:
Elaine kom að kveðja okkur í hádeginu og eftir það fór megnið af hópnum og borðaði hádegisverð (hlaðborð að sjálfsögðu) í veitingahúsi á 30. hæð sem snerist í hringi svo við fengum gott útsýni yfir borgina. Það var prýðilega skemmtilegt og ágætur matur. Að snæðingi loknum stungum við hjónin af til að fara aftur á Manitoba Museum - og ég verð að stæra mig af því að ég fór í utanáliggjandi lyftu ofan af 28. hæð og það var bara hreint ekkert voðalegt. Eftir heimsóknina á safnið kíktum við meira í búðir en svo fór allur hópurinn saman og borðaði kvöldverð á stað sem heitir The Round Table og er í eigu Íslendings. Ég verð því miður að segja að maturinn var ekki eins góður og ég hafði vonast til og líklega var þetta dýrasta máltíð ferðarinnar. En þetta var þrælgaman og ekkert til að kvarta yfir.

Dagur 8:
Lagt af stað eftir morgunverð og ekið yfir til Bandaríkjanna. Þar var farið um ýmsar Íslendingabyggðir, við keyptum okkur nesti og borðuðum það á mjög skemmtilegu landnemasafni í The Icelandic State Park. Ýmislegt sem ég sá þar minnti mig á hluti sem til voru heima þegar ég var að alast upp svo sem skilvinda, ullarkambar, rokkur og margt fleira. Svo var ekið áfram og komið við í Mountain sem er eiginlega bara smáhæð - lægri en Himmelbjerget! Komið var til Grand Forks undir kvöld og þegar við höfðum komið okkur fyrir á herbergjunum ók Jerry okkur á veitingastað (með hlaðborði að sjálfsögðu) þar sem við snæddum saman kvöldverð. Staðurinn var í verslanamiðstöð svo við gátum aðeins skoðað í búðir og eiginmaðurinn keypti sér Movie Guide.

Dagur 9:
Ekið áleiðis til Minneapolis. Nú tók landslagið að verða aðeins fjölbreyttara, ekki eintómir akrar heldur tjarnir, bóndabæir, smáþorp og skógar. Og, mikið rétt, ein og ein smábrekka eða laut. Ein frænkan hafði verið svo forsjál að benda á að klukkutíma áður en við kæmum til Minneapolis væri staður sem héti Albertville og þar væri stærsta "outlet" í heimi. Og það var auðvitað ákveðið á stundinni að þar yrði áð um hríð. Maður minn, hvílík verslunarunaður! Við hjónin slepptum okkur alveg og keyptum svo mikið að á endanum urðum við að kaupa okkur tösku undir góssið! Hann keypti sér skó og ég stígvél og svo keyptum við jólagjafirnar handa barnabörnunum og ég veit ekki hvað og hvað. Komum svo til Minneapolis undir kvöld eins og áætlað var, en heldur var hótelið þar óhrjálegt. Í útjaðri borgarinnar (St. Paul) og þar var hvorki bar eða veitingahús. Skammt frá var íþróttabar og þar borðaði hópurinn um kvöldið. Maturinn var ekki slæmur en staðurinn stórfurðulegur og hrikalegur hávaði. Eftir matinn sátum við hjónin þar áfram með Indu og Möggu og fengum okkur drykk en öll fórum við frekar snemma í rúmið.
Um nóttina gerði hrikalegt þrumuveður með eldingum - ég rumskaði bara aðeins og sofnaði svo aftur, en einn frændinn hafði aldrei séð eldingar áður og vakti víst við herbergisgluggann góða stund. Fyrir mann sem var að sjá eldingar í fyrsta sinn var þetta líklega eins og glæsilegasta flugeldasýning.

Dagur 10:
Að morgunverði loknum gengum við aðeins út fyrir og sáum að stór grein hafði rifnað af tré beint á móti hótelinu í óveðrinu um nóttina. Allir ætluðu í The Mall of America en við vorum ekki með rútuna þennan dag svo við urðum að láta okkur nægja að fara í þremur hópum með hótelskutlunni. Eiginmaðurinn ætlaði að kaupa hugbúnað í tölvuna svo það fór smátími hjá okkur í að athuga þann möguleika, en þökk sé frábærum leigubílstjóra tók það styttri tíma og kostaði okkur minna en ætla hefði mátt að komast að því að það var ekki hægt. Blessaður maðurinn ók okkur þess vegna bara aftur í mollið og þar var margt að sjá og skoða. Ég var ákveðin í að fara í Victoria's Secret og Aveda en annað var ekki ákveðið. Þrátt fyrir það tókst okkur að eyða þarna öllum deginum og talsverðu af peningum og vorum með þeim síðustu sem skiluðu sér heim á hótel.
Síðasti sameiginlegi kvöldverðurinn svar snæddur á virkilega skemmtilegum stað og maturinn var ágætur. Hótelskutlan ók okkur nokkrum þangað en hin þurftu að ganga. Þegar þau voru að koma að staðnum byrjuðu nokkrir regndropar að falla og þau tóku til fótanna yfir grasflötina framan við veitingahúsið. Þá vildi ekki betur til en að úðunarkerfið fór einmitt í gang og sum þeirra komu holdvot inn á staðinn! En það var hlegið nóg, borðað og drukkið áður en gengið var til náða.

Dagur 11:
Að morgunverði loknum pökkuðum við niður og fórum svo í smágönguferð um næsta nágrenni - sem var frekar ömurlegt. Jerry okkar blessaður kom á rútunni klukkan tólf til að fara með okkur í skoðunarferð um borgina. Minneapolis er að mörgu leyti falleg borg og miðbærinn þar virtist ótrúlega skemmtilegur með litlum búðum og útiveitingahúsum. Það hefði sko verið einhver munur að vera á hóteli þar heldur en þessum útnára sem við vorum sett á! Sumir skýjakljúfarnir þarna eru glæsilegar byggingar með listrænum arkitektúr. Við sáum líka brúna sem hrundi, það var dapurleg sjón. Jerry fór auðvitað með okkur á veitingahús í hádegisverð svona í síðasta sinn, en merkilegt nokk var það ekki hlaðborð. Samkvæmt beiðni var svo stansað við súpermarkað en þar keypti ég bara uppþvottabursta, tvo pakka af kökumixi og tvær dósir af exótískum sveppum. Síðan var farið út á flugvöll. Eftir venjulegt vesen við innskráninguna biðum við í smátíma þar til við fórum út í vél. Flugvöllurinn þarna er frekar lítill og miklu viðráðanlegri en Leifsstöð! Ég steinsvaf og hraut hástöfum á leiðinni heim en samt var ég frekar slæpt þegar heim á Tjarnarból var komið um níuleytið á mánudagsmorgni.

Og læt ég þá ferðasögunni lokið.
Hafi einhver leiðréttingar á henni fram að færa er þeim tekið með þökkum.

Heim í heiðardalinn - eða þannig

2007-08-20T21:37:00.000+01:00

Það er vika síðan við komum heim úr velheppnaðri Kanadaferð og allt búið að vera á fullu. Það tók nokkra daga að jafna sig á tímamismuninum - alltaf miklu verra að ná úr sér þotuþreytunni þegar flogið er á móti sólarupprásinni. En ég var víst búin að lofa ferðasögu, reyndar ætlaði ég að skrifa dagbók í ferðinni en í fyrsta lagi gleymdi ég að hafa með mér bók til að skrifa í og þar að auki hefði aldrei verið tími til þess, svo ég reyni bara að rifja þetta upp eftir minni. Verst að þegar maður er orðinn svona gamall fer allt að renna saman í hausnum á manni, en hér kemur þetta sem sagt.

Dagur 1:
Flogið frá Keflavík klukkan hálffimm og lent í Minneapolis klukkan hálfsex að staðartíma. Þegar við höfðum öll náð í farangurinn var beðið eftir rútu sem kom síðan kyrfilega merkt Bændaferðir - Raud. Það voru sem sagt við. Síðan var ekið áleiðis til Fargo og stansað á skemmtilegum veitingastað sem Jerry, bílstjórinn okkar, vissi af, þar sem boðið var upp á hlaðborð. Og það hlaðborð olli engum vonbrigðum, enda hefðum við mátt vita að samkvæmt vaxtarlagi Jerrys vissi hann um góða veitingastaði. Þegar allir voru mettir var aftur lagt af stað og nú var ekið í einum áfanga til Fargo. Flest sofnuðum við í rútunni hvert á annars öxl og vorum ansi framlág þegar við komum á hótelið undir miðnætti eða um fimmleytið að morgni að íslenskum tíma. Það var ákaflega gott að leggjast í unaðslegt amerísk rúm og steinsofna.

Rauðhyltingar sváfu saman,
sumum fannst það nokkuð gaman,
öðrum þótti ekki flott.
Til Fargo komu fjarska þreyttir,
ferðalúnir, talsvert sveittir
þá að hátta þótti gott.

Dagur 2:
Lagt af stað frá Fargo um tíuleytið að morgni og ekið norður sléttuna. Við stönsuðum við rústirnar af Þingvallakirkju, sem brann fyrir nokkrum árum, og átti forsætisráðherra vor að afhjúpa minnismerki þar annað hvort þetta sama kvöld eða kvöldið eftir. Við skoðuðum minnismerki um Káinn sem ég hélt fyrir misskilning að væri legsteinninn hans og vökvaði jörðina í kring því aðeins með koníaki. Þegar ég svo fór að skoða kirkjugarðinn gekk ég auðvitað fram á rétta legsteininn og gaf jörðinni þar væna koníaksslettu. Ekki hægt annað en að einhver úr hópnum vökvaði blessaðan karlinn. Við stönsuðum á ferlega skrýtnu veitingahúsi til að borða hádegisverð sem tók þvílíkan óratíma að afgreiða. Svo sem ekkert undarlegt þegar 38 manns mæta og allir panta fyrir sig. Svo var haldið áfram að aka eftir sléttunni, ég get svo svarið að þótt maður sofnaði eða læsi bók í klukkutíma og liti svo út um bílrúðuna hafði landslagið ekkert breyst. Akrar og endalausir akrar. En við komumst klakklaust til Winnipeg um sexleytið og mættum auðvitað beint á barinn þar sem hluti frændfólksins beið okkar. Það var spjallað saman og svo enduðum við á því að borða öll saman á stað sem var í göngufæri frá hótelinu og hét því skemmtilega nafni Pasta la Vista. Fórum frekar þreytt í háttinn annað kvöldið í röð.

Dagur 3:
Dagurinn hófst með skoðunarferð um Winnipeg sem átti að taka tvo tíma en reyndist taka fjóra eða fimm. Ég verð að segja að mér fannst Winnipeg frekar ljót borg, ekki mikið um fallegar byggingar, hvergi blóm að sjá en hins vegar talsvert af trjám og talsvert mikið um opin svæði og almenningsgarða. Við fórum á stórkostlegt safn sem nú heitir Manitoba Museum en kallaðist víst áður Man and Nature Museum. Þetta er eitt það magnaðasta safn sem ég hef séð og hægt að eyða þar löngum tíma, enda fórum við hjónin þangað aftur nokkrum dögum seinna til að skoða betur það sem við höfðum ekki nægan tíma til að skoða í þetta sinn. Ferðin endaði svo á stað sem kallast The Forks og er á ármótum Rauðár og annarrar minni ár sem rennur í gegnum borgina - man ekki nafnið á henni í augnablikinu. The Forks er frábærlega skemmtilegur staður, þar voru útiveitingahús og markaður og litlar, sætar búðir. Og við vorum svo heppin að þarna stóð yfir indíánahátíð þar sem menning frumbyggjanna var í fyrirrúmi, sýning á handverki og dansað og sungið. Dansarnir voru stórkostlegir, trumbuslátturinn seiðandi og búningarnir stórkostlegir. Um kvöldið fórum við hjónin ásamt Indu, Möggu og Drífu og borðuðum aftur á Pasta la Vista og fengum þá dýrðlegustu steik sem við munum eftir að hafa smakkað. Það var ákveðið að minnast hennar með andtakt þegar megrunin tæki við þegar heim væri komið. Merkilegt að ég man ekkert hvar við borðuðum hádegisverð þennan dag, en Jerry hefur áreiðanlega fundið einhvern stað með hlaðborði.

Dagur 4:
Risið var snemma úr rekkju og auðvitað haldið beint út í rútu eftir morguverð. Nú var mannskapnum fyrirskipað að mæta í einkennisbúningi, bolnum góða, og að sjálfsögðu skoraðist enginn undan því. Ekið var áfram norður á bóginn, stansað þar sem fyrstu íslensku landnemarnir komu að strönd Winnipegvatns, í gegnum Gimli og áfram um Íslendingaslóðir til Riverton, þar sem við keyptum nesti, sem við borðuðum svo á Hekla Island, gullfallegum stað. Þar var verið að halda upp á Íslendingadaginn svo við sáum skemmtilega litla parade, það er varla hægt að kalla það skrúðgöngu þegar alls kyns farartæki eru með í för. Þegar líða tók á dag var ekið til baka því nú beið okkar garðveisla í Rauðholti á Gimli hjá Elaine. Og þar voru allir kanadísku ættingjarnir mættir, bráðskemmtilegt og að sjálfsögðu gullfallegt fólk eins og það á kyn til. Það þarf ekki að orðlengja það að allir sem biðu okkar þar voru sæmdir Rauðhyltingabolum sem vöktu mikla lukku. Bjarni fararstjóri hafði að sjálfsögðu fengið bol og við gáfum Jerry einn með þeim orðum að nú væri hann "officially one of the gang" enda var hann það svo sannarlega, blessaður karlinn. Og það var sungið og hlegið og borðað og drukkið og leikið sér fram eftir kvöldi. Allir tóku þátt í öllu, börn og gamalmenni léku sér saman.
Fjórða kvöldið í röð sofnaði ég dauðþreytt.

Nú finnst mér þetta vera orðin nógu löng færsla.
Meira seinna.

Bless, bless!

2007-08-02T12:49:00.000+01:00

Eftir um það bil klukkutíma leggjum við hjónin upp í Kanadaferðina. Bless á meðan.

Haldið þið ekki...

2007-07-24T22:58:00.000+01:00

að ég hafi látið verða af því að fá mér nýjan GSM síma. Gullfallegan, kampavínsgylltan samlokusíma með öllum huganlegum fúnksjónum og bæði fyrir evrópska og ameríska kerfið. Ég get þá alltént hringt í 911 ef ég skyldi fá slæmt sykurfall einhvers staðar á sléttum Minnesota eða Manitoba. En að öllu gamni slepptu finnst mér ákveðið öryggi í því að vera með síma sem virkar þarna vestanhafs. Gripurinn er með myndavél og ég er meira að segja búin að taka mynd af eiginmanninum við vinnu sína og senda honum á MMS - og það tókst. Nú tekur það mig næsta árið að læra á hann, (þ.e. símann, ekki eiginmanninn, ég hef haft rúm fjörutíu ár til þess), en ég hef ekki nema viku til að læra það allra nauðsynlegasta, því við leggjum í hann á fimmtudaginn í næstu viku. Það er búið að prenta boli á mannskapinn og sömuleiðis til að færa eftirvæntingarfullu frændfólki sem bíður okkar með óþreyju. Þeir eru off white og á bringunni stendur RAUÐHYLTINGAR (með rauðum stöfum að sjálfsögðu) á bakinu með heldur stærri stöfum: The Red Hill Gang. Við sýndum og seldum gripina í gærkvöldi í Lystihúsinu við Kaffi Flóruna í Laugardalnum og þar var stanslaust hlegið í tvo tíma. Það verður pottþétt gaman hjá stórfjölskyldunni þessa daga!
Og ég á lítið eftir af því sem ég þarf að klára áður en ég fer svo ég þarf engar áhyggjur að hafa.

Óttablandið ergelsi

2007-07-13T11:28:00.000+01:00

Það setur að mér kvíða við að heyra að Rio Tinto sé að ná fótfestu á Íslandi.